ديوان هاتف اصفهاني

کهن اوراق مصحف را چه حرمت در بر آنان
که روبند از پر جبريل خاک پاي اهريمن

چيست داني نام آن شهر و کدام آن شهريار
کين دو را در زيب و فر، ثاني نباشد ديگري

در همه اين شهر ديدم بارها بر پا نمود
کهنه ديواري که بر وي جغدي افشاند پري

کرد بر پا بس اساس نو در آن شهر کهن
دادش اول از حصاري تازه زيبي و فري

ساقي فلک ارچه در شکست من و توست
خصم تن و جان مي پرست من و توست

تا جام شراب و شيشه مي باشد
در دست من و تو، دست دست من و توست

اي در حرم و دير ز تو صد آهنگ
بي رنگي و جلوه مي کني رنگ به رنگ

از شراب و بنگ روز جمعه در ماه صيام
شيخ را بالاي منبر ساختن مست و ملنگ

تشنه کام و پا برهنه در تموز و سنگلاخ
ره بريدن بي عصا فرسنگ ها با پاي لنگ

نقش ها بستن شگرف از کلک مه بر آب تند
نقب ها کردن پديد از خار تر در خاره سنگ

صد ره آسانتر بود بر من که در بزم لئام
باده نوشم سرخ و زرد و جامه پوشم رنگ رنگ

خانه اي ساخت ز گلزار ارم کز رفعت
عقل را مانده در آن واله و حيران بنگر

هزار افسوس از آن نخل برومند ثمرپرور
که در باغ جهانش قامت از باد اجل شد خم

جوانمرد و جوانبخت و جوان طبع و جوان دولت
که در ايام او نو شد جهان و تازه شد کيهان

حيف از آن ماه جهان آراي بي نقصان که کرد
جاي در زير زمين آخر ز دور آسمان

حيف از آن مهر جهانتاب بلند اختر که شد
عالمي تاريک چون در زير غبرا شد نهان

حيف از آن سرو سرافراز سهي قد کاو فتاد
عاقبت بر روي خاک تيره در اين بوستان

حيف از آن بحر سخا و منبع احسان که بود
دست او پيوسته چون ابر بهاري در فشان

چرخ روبه باز کردش طعمه گرگ اجل
شد زبون شيري چو او در چنگ اين روباه آه

يوسف افتاد ار به چاه آخر ز چاه آمد برون
يوسف من ماند تا آخر زمان در چاه آه

شيرافکني که در رزم گر شير بيند او را
از پيش او گريزد چون شير ديده روباه

فرماندهي که بر چرخ روز و شب و مه و سال
در حکم او بود مهر فرمان او برد ماه

از صدفش شد پديد در گران قيمتي
هم ز صفا بي نظير، هم ز شرف بي بها

آمد از او در وجود کودک فرخنده اي
سرو قد و گلعذار، مهر رخ و مه لقا

ماه اوج عزت از دور سپهر بي درنگ
ناگه از اوج شرف رو کرد در برج و بال