ديوان هاتف اصفهاني

کجايي در شب هجران که زاري هاي من بيني
چو شمع از چشم گريان اشکباري هاي من بيني

شستم ز مي در پاي خم، دامن ز هر آلودگي
دامن نشويد کس چرا، زابي بدين پالودگي

روزي که تن فرسايدم در خاک و جان آسايدم
هر ذره خاکم تو را جويد پس از فرسودگي

در اين بستان به پاي هر صنوبر جويي از چشمم
روان از حسرت بالاي آن سرو روانستي

به پاي سرو و گل در باغ هاتف نالد و گريد
به ياد قامت رعنايي و رخسار زيبايي

مي نوازي غير را هر لحظه از لطف و مرا
دم بدم خون در دل از جور پياپي مي کني

دل زارم بود در صيدگاه عشق نخجيري
که بر وي هر زمان ابرو کماني مي زند تيري

برآمد ترکي از خاور، جهان آشوب و غارتگر
به يغما برد در يک دم، هزاران لؤلؤ لالا

سزد گر بر سر شمشاد و سرو امروز در بستان
چو قمري پر زند از شوق روح سدره طوبي

به پاسخ نارون گفتش کز اطفال چمن بگذر
که امروز امهات از شوق در رقصند با آبا

از آنش عقل در گوهر شمارد جفت پيغمبر
که بي چون است و بي انباز آن يکتاي بي همتا

در آن روز سلامت سوز کز خون يلان گردد
چو روي ليلي و دامان مجنون لاله گون صحرا

يکي با فتح همبازي يکي با مرگ هم بالين
يکي را اژدها بر کف يکي در کام اژدرها

کني چون عزم رزم خصم جبريل امين در دم
کشد پيش رهت رخشي زمين پوي و فلک پيما

شها من بنده کامروزم به پايان رفته از عصيان
خدا داند که اميدم به مهر توست در فردا

پي بازار فرداي قيامت جز ولاي تو
متاعي نيست در دستم منم آن روز و اين کالا

تنم ز اه و جان ز اشک شد در فراقت
چو از باد خاک و چو از آب آذر

تو در غربت اي مهر تابان و بي تو
شب و روز من گشته از هم سيه تر

گاه ز تف سموم گرم چنان مرز و بوم
کاهن گردد چو موم در کف هر پنجه ور

ديو و دد آنجا به جوش، وحش و سبع در خروش
من چو سباع و وحوش طفره زن و رهسپر

دل دو سه روزي کشيد جانب کاشان و ديد
جنت و خلدي در آن جنتيان را مقر

دوش که در کنج غم با همه درد و الم
تا سحرم بود باز ديده اختر شمر

جهان بخشي که چون در جنبش آيد بحر احسانش
به کشتي خلق پيمايند گوهر نه به سنگ و من

درم ريزد دو دستش صبح و شام و گوهر افشاند
يکي چون باد فروردين دگر چون ابر در بهمن

در آن ميدان که از گرد سواران گلشن گيتي
به چشم کينه انديشان نمايد تيره چون گلخن