ديوان هاتف اصفهاني

بر نمي دارم از اين در سر خويش اي دربان
صد ره از سنگ جفاي تو گرم سر شکند

آن دلبر محمل نشين چون جاي در محمل کند
مي بايد اول عاشق مسکين وداع دل کند

در راه عشق آن صنم هر کس که بگذارد قدم
بايد که چون هاتف نخست از دين و دنيا بگذرد

جا به کويت نتوان کرد ز بيم اغيار
ور توان در دل بي رحم تو جا نتوان کرد

بر دست کس افتد چو تو ياري نه و هرگز
در دام کسي چون تو شکاري نه و هرگز

بر من اي صياد چون امروز اگر خواهد گذشت
جز پري از من نخواهي ديد فردا در قفس

هاتف از من نغمه دلکش سرودن خوش مجوي
کز نوا افتاده ام افتاده ام تا در قفس

دو روزي بگذرد گو ناخوش از هجرش به من هاتف
که بگذشته است بر من در وصالش روزگاري خوش

غم عشق نکويان چون کند در سينه اي منزل
گدازد جسم و گريد چشم و نالد جان و سوزد دل

ز سلمي منزل سلمي تهي مانده است و هاتف را
حکايت هاست باقي بر در و ديوار آن منزل

من اگر چه پيرم و ناتوان تو ز آستان خودت مران
که گذشته در غمت اي جوان همه روزگار جوانيم

آه که تار و پود آن رفت به باد عاشقي
جامه تقويي که من در همه عمر بافتم

يک ره از او نشد مرا کار دل حزين روا
هاتف اگرچه عمرها در ره او شتافتم

تو گلي و سر کوي تو گلستان و رقيب
در گلستان تو خاري است که گفتن نتوان

به يک نظاره چون داخل شدي در بزم ميخواران
گرفتي جان ز مستان و ربودي دل ز هشياران

زاهد آن راز که جويد ز کتاب و سنت
گو به ميخانه در آي و ز ني و چنگ شنو

هر طرف غول نوا خوان جرس جنباني است
در ره عشق به هر زمزمه از راه مرو

منزل آنجاست درين باديه کز پا افتي
در ره عشق همين است غرض از تک و دو

گردد کسي کي کامياب از وصل ياري همچو تو
مشکل که در دام کسي افتد شکاري همچو تو

چون من به گلگشت چمن چون بشکفد آن تنگدل
کش خار خاري در دل است از گلعذاري همچو تو

هاتف ز عشقت مي سزد هر لحظه گر بالد به خود
جز او که دارد در جهان زيبانگاري همچو تو

خوش آنکه نشينيم ميان گل و لاله
ماه و تو به کف شيشه و در دست پياله

بر سرو و سمن لؤلؤ تر ريخته باران
بر لاله و گل در و گهر بيخته ژاله

هر شبم وعده دهي کايم و من در سر راهت
تا سحر چشم به ره مانم و دانم که نيايي

که گذارد که به خلوتگه آن شاه برآيم
من که در کوچه او ره ندهندم به گدايي