هفت اورنگ جامي

هر آن حرفي که در وي چشمه دار است
ز معني موج زن يک چشمه سار است

ديوان هاتف اصفهاني

من خموشم حال من مي پرسي اي همدم که باز
نالم و از ناله خود در فغان آرم تو را

در بهار از من مرنج اي باغبان گاهي اگر
ياد از بي برگي فصل خزان آرم تو را

به گردون مي رسد فرياد يارب ياربم شب ها
چه شد يارب در اين شب ها غم تاثير يارب ها

به دل صدگونه مطلب سوي او رفتم ولي ماندم
ز بيم خوي او خاموش و در دل ماند مطلب ها

دست ما گيرد مگر در راه عشقت جذبه اي
ورنه پاي ما کجا وين راه بي پايان کجا

ترک جان گفتم نهادم پا به صحراي طلب
تا در آن وادي مرا از تن برآيد جان کجا

تغافل هاي او در بزم غيرم کشته بود امشب
نبودش سوي من هاتف گر آن دزديده ديدن ها

پيش از هم کس افتاد در دام غمت هاتف
اميد کز اين غم شاد تا روز پسين بادا

ز آتش رشکم کني تا داغ، هر شب مي شوي
شمع بزم غير و مي خواهي در آن محفل مرا

فغان و ناله کنم صبح و شام و در دل يار
فغان که نيست اثر ناله و فغان مرا

فغان که در همه عمر يک سخن نشنيدي
ز ما و مي شنوي زين سبب ز خلق سخن ها

مهي کز دوريش در خاک خواهم کرد جا امشب
به خاکم گو ميا فردا، به بالينم بيا امشب

در عاشقي هزار غم و درد هست و نيست
دردي از اين بتر که بود يار با رقيب

ز غمزه، چشم تو يک تير در کمان نگذاشت
که اول از دل مجروح من نشان نگذاشت

ز ناز بر دل پير و جوان در اين محفل
کدام داغ که آن نازنين جوان نگذاشت

يک گريبان نيست کز بيداد آن مه پاره نيست
رحم گويا در دل بي رحم آن مه پاره نيست

کامياب از روي آن ماهند ياران در وطن
بي نصيب از وصل او جز هاتف آواره نيست

عجب نبود کز آهم قامتش در پيچ و تاب افتد
که گردد شاخ گل از باد، گاهي راست گاهي کج

يار بي غير که مي در قدحش خون گردد
خون من گر همه ريزد به قدح نوشش باد

دل که خو کرده به اندوه فراغت همه عمر
با خيالت همه شب دست در آغوشش باد

بي تو احوال مرا در دل شب ها داند
هر که بي هم چو تويي صبح کند شامي چند

بر من نه از ترحم کم کرده يار بيداد
تاب جفا ازين بيش در من گمان ندارد

من جوان از غم آن تازه جوان خواهم مرد
در دلم حسرت آن تازه جوان خواهد ماند

ز عشرت زان گريزانم که از غم گريم ايامي
در اين محفل به کام دل دمي گر بيغمي خندد