فرهاد و شيرين وحشي بافقي

چه شد گو باش گامي تا در کام
چو پا نبود چه يک فرسخ چه يک گام

از اين در کان به روي هر دو باز است
ره آمد شد ناز و نياز است

ز هر چيزي که هست از ما بر آن کوي
برون آريد از اين در کشته مشکوي

در آن وادي که ميل دل زند گام
چه باشد جان که او را کس برد نام

چه درد است اين که در دل گشته انبوه
دلست اين دل نه هامون است و نه کوه

به من سرد است و با دشمن به جوش است
باو در گفتگو، با من خموش است

بدان هم نيز مي ماند از آن رو
که کرد او آنچه در يک مه به نيرو

چو يکسر خاطرش با خويشتن ديد
چو يک جان با خود او را در دو تن ديد

هفت اورنگ جامي

وان که با نفس تو چه صبح و چه شام
مي نهد گام سعي در پي کام

کاسمان و زمين و هر چه در او
باشد از جسم و جان چه کهنه چه نو

صبر و هوشش فتاده در کم و کاست
گه به جا مي نشست و گه مي خاست

همي گشت چون باد در گرد و خاک
به هر دشت و وادي به صد ترس و باک

نه در طبع اهل خرد رد چو من
يکي لقمه از وي به از صد چو من

حذر کن ز راهي که رو در شر است
که آن ره سوي چه تو را رهبر است

به ز خود بين همه نيک و بد را
در ره نيک و بد افکن خود را

جامه کند از تن و زد غوطه در آب
تن فرو شست و بر آمد به شتاب

بانگ بر وي زد که خيز اي سست کيش
کز تو حيران مانده ام در کار خويش

روز و شب اين بود کار و بار او
فاش شد در شهر و کو کردار او

يک طرف در جلوه با هم جوق جوق
چون تذرو از تاج و چون قمري ز طوق

دل به وفاي تو گرو بوده ام
بي سر و پا در تک و دو بوده ام

گر چه به خود نيست کج اندام «الف »
بين که چه سان کج شده در «لام الف »

ز بس رفتار کز اسپ و شتر بود
در و دشت از هلال و بدر پر بود

بياباني در او جز دام و دد ني
به جز روباه و گرگ از نيک و بد ني

ز بس در ياد او گم کرد خود را
بشست از لوح خاطر نيک و بد را

به سر برد اينچنين در گريه و سوز
نه شب را گفت شب ني روز را روز