ديوان وحشي بافقي

تيغ او چون در نبردي با اجل گشتي قرين
تا اجل کشتي يکي ، او کشته بودي لشکري

همچو او يي زين کهن ترکيب نايد در وجود
عنصري ازنو مگر سازند و چرخ و اختري

درج را سر بر گشايد دير و زودش سر نهد
جوهري را چون بود در درج نادر گوهري

لاف يکرنگي و او خونين کفن در خاک و من
ني به سينه دشنه اي رانده نه بر دل خنجري

بود اين حق وفا الحق که ريزم خون خويش
هم درون خود کشم در خون و هم بيرون خويش

سردهم هر دم شط خوني به روي روزگار
لخت ابري هر نفش در چرخ سر گردان کنم

آب ابر چشم من توفان آتش چون کشد
دجله اي گيرم که در هر قطره اش پنهان کنم

اينهمه دشوار در راه است عالم را ز من
خنجري کو تا من اين دشوارها آسان کنم

آب مي شد اختر از شرم و فرو مي شد به خاک
در نطقش کز فلک پهلوي اختر مي نهاد

در مضيق اين قفس سد کسرش اندر بال و پر
ز آفت اين دامگه سد نقصش اندر جسم و جان

ز آشيان بي نشان در چار ديوار مقيم
و آمده بال و پرش سنگ حوادث را نشان

آسمان بربود اگر يک در ز بهر تاج خويش
از سه عالي گوهر پر قيمت عباس بيگ

اين دو باقي مانده در را تا ابد بادا بقا
بهر زيب و زين تاج رفعت عباس بيگ

ياد و سد ياد از آن عهد که در صحبت يار
خاطري داشتم از عيش جهان بر خوردار

چه قدر گريه توان کرد در اين غم به دو چشم
کاش سر تا قدمم ديده گريان بودي

شب بسوزيد و چو شمع مرده روز از مسکنت
چهره پر خاک سيه در گوشه مسکن کنيد

گريه ابر بهاري نگر اي غنچه مخند
که در اين باغ همان باد خزان است که بود

دور از آن گوهر ناياب ز بس گريه ، شديم
غرق بحري که در آن بحر کران پيدا نيست

آمدم گريه کنان سينه خراشيده ز درد
همچو لوحم به سر قبر تو پا در گل ماند

ساربان گريه کنان بود چو محمل مي برد
راه مي کرد گل و ناقه در آن گل مي برد

در دلش بود که از دهر گراني ببرد
بسکه بار غم از ين واقعه بر دل مي برد

هر سر که نه در پاي سمند تو بود
بر بسته به جاي طبل برزين تو باد

ناظر و منظور وحشي بافقي

ز شهر آورد ناظر روي در راه
ز پس مي ديد و از دل مي کشيد آه

به دل سد غم در اين انديشه مي بود
که چون خود را رساند پيش او زود

به رفتن آب از آن کم داشت آهنگ
که يخ در راه او زد شيشه بر سنگ