ديوان وحشي بافقي

ديري نه ، بهشتي ، ز مي و مغبچه در وي
از کوثر و از جام فراغت دل و جان را

ديري که سر از سجده بت باز نياورد
هرکس که در او خورد يکي رطل گران را

پا در گلم و مقصد من دور حرم ليک
تا چون بر هم ز آنکه رهم جمله خلاب است

سوري و چه سوري ست که در عقد کس آيد
بنت العنب آن بکر طرب زاي خم او

کس در آن سلسله غير از من و دل بند نبود
يک گرفتار از اين جمله که هستند نبود

مدتي شد که در آزارم و مي داني تو
به کمند تو گرفتارم و مي داني تو

با وجود آنکه حسرت ره ندارد در بهشت
اهل جنت راست سد حسرت بر اين جنت سرا

اي زده لطف نسيمت طعنه بر باد بهار
از تو بستان ارم در رشک و جنت شرمسار

در بساط خرم انگيزت چه خرم رسته اند
بر کنار سبزه و آب روان سرو و چنار

عقل را ترسم بلغزد پاي و مستغرق شود
گر رود در فکر آن يک لخت حوض مرمرش

خادمانند از پي رد و قبول کاينات
بر در اميد وبيم و خشم و عفوت دير و زود

مرگ را ديدم ستاده در کنار ررع کون
هر چه اين کشتي ز تخم دشمنت ، آن مي درود

فتنه را ديدم نشسته در خطر گاه فساد
هر چه آن مي بست بر بدخواه تو ، اين مي گشود

اين يکي در حفظ دانش، پيش از اقران خويش
خواه از تجويد خوان و خواه از تفسير دان

آب چشم از دامنم نيل آب و بر اطراف خاک
رود نيلي ديده ام در فرش ماتم گستري

حسن باقي اي بسا لطفي که در کارش کند
زانکه روحي برد از اين عالم بلا پرورد عشق

روز استقبال روحش آمدند از راه خلد
روح مجنون پيش و در پس سد بيابان گرد عشق

عشق باخود برد و عالم با هوسناکان گذشت
زانکه عشق اندر خور او بود و او در خورد عشق

سوخته اهل سخن اوراق و کلک و هر چه هست
کرده پس خاکسترش در مشت و بر سر کرده اند

توتيان را ني شکر زار تمنا خورده خاک
نوحه خوان چون زاغ مشکين جامه در بر کرده اند

گشته در کوه و کمر وحشي نهادان و ز عقاب
بهر پرواز عدم دريوزه پر کرده اند

ني همين ما را سيه پوشيد و ماتم دار کرد
اين مصيبت در شب و روز زمانه کار کرد

نامه اي سر تا سر او اي دريغا اي دريغ
در نوشتن کرده کاتب اشکي از دنبال او

نام قاسم بيگي قسمي به خون آغشته حرف
بسکه در وقت رقم مي رفت اشک آل او

سينه ماهي و پشت گاو در هم داشت راه
تيغ را تا دست او ايما به يلمان کرده بود