ديوان وحشي بافقي

زنند فتح و ظفر هر دو در رکاب تو دست
شوي سوار بر آن گرم خيز برق عنان

همچو گل در زير گل باشيد اي گلها نهان
زانکه آغاز بهاري شد بتر از سد خزان

آنکه در پاي شکوفه مي زد اين موسم نوا
پيش پيش نخل تابوت است اکنون نوحه خوان

ده زبان سهل است ، گو با سد زبان سوسن برآ
کز براي نوحه در کار است بسيارش زبان

در جواني رفت و دل زينسان جوانان برگرفت
چون نسوزد از چنين رفتن دل پير و جوان

همچو غنچه تازه رو رفتن نه کار هر کسي ست
خار در کف اول فصل بهار از گلستان

کاروانهاي ثواب و روزه و حج و زکات
کرده پيش از خود روان در دار ملک جاودان

گر نيايد بر زمين پايش ز شادي دور نيست
در ره ليلي زند چون پاي مجنون آبله

نسبت خود مي کند گوهر به دندانش درست
در کف دستش از آن دارد صدف چون آبله

يک شرار از قاف قهرش در دل دريا فتاد
جوش زد چندانکه از وي شد گهر چون آبله

بسکه بر هم زد ز شوق ابر جودش دست خويش
شد کف دست صدف از در مکنون آبله

صبح عيد است و تماشاگه گيتي در شاه
شاه چون عيد مجسم به سر مسند و گاه

مرگ در قلزم قهرش اگر افتد به مثل
جان برون بردن از آن ورطه نيارد به شناه

شاهراه نفس دشمن جاهش که در او
بر سخن راه گذر بسته ز بس ناله و آه

هچ جا ملک دلي نيست که تسخير نکرد
نام نيک تو که باشد همه جا در افواه

دشمنت در ته چاهيست که روح از بدنش
چون پرد تا به قيامت نرسد بر لب چاه

چوکان در سينه دارم رخنه ها از تيغ بدخويي
ز پيکانهاي خون آلود او پر لعل پيکاني

به افسون سخن بندم زبان نکته گيري را
که خود را بي نظير عصر داند در سخنداني

که در دم بر تو خوانند از طريق خود پسنديها
چو مضموني ز نظم خود بر آن سنگين دلان خواني

خوش آن کو بر در دونان نريزد آبروي خود
به کنج فقر اگر جانش برون آيد ز بي ناني

نسبتي هست چو با اسب تو او را در اصل
گر ز پس مانده خويشش بنوازد شايد

حاکم تو باش و جانب خود گير و حکم کن
کردم در اين معامله من با تو کوتهي

قرعي نه و انبيقي و حلي و نه عقدي
در بوته گداز زر و نه نار و نه دود است

سيماب در او عقد وفا بسته بر آتش
از هردو عجب اينکه نه بود و نه نمود است

آن نغمه پر حال که در کوي خموشان
هر ناله اش از عهده سد جان به درآيد