مثنوي معنوي

در هواي آنک گويندت زهي
بسته اي در گردن جانت زهي

در قباب حق شدند آن دم همه
در کدامين روضه رفتند آن رمه

مدعي گفت اي نبي الله داد
گاو من در خانه او در فتاد

هست بر اسباب اسبابي دگر
در سبب منگر در آن افکن نظر

زانک او در خانه عقل تو غريب
بر در خود سگ بود شير مهيب

آن يکي در پي دويد و گفت خير
در پيت کس نيست چه گريزي چو طير

هزلها گويند در افسانه ها
گنج مي جو در همه ويرانه ها

شهر را هشتند و بيرون آمدند
در هزيمت در دهي اندر شدند

آنچنان کز فربهي هر يک جوان
در نگنجيدي ز زفتي در جهان

شکر منعم واجب آيد در خرد
ورنه بگشايد در خشم ابد

انبيا گفتند در دل علتيست
که از آن در حق شناسي آفتيست

اين چه نسبت اين چه پيوندي بود
تاکه در عقل و دماغي در رود

نه در آن دم دولتي و نعمتي
نه در آن سر راحتي و لذتي

بارها در دام حرص افتاده اي
حلق خود را در بريدن داده اي

استخوان حرص تو در وقت درد
درهم آيد خرد گردد در نورد

در مثال قصه و فال شماست
در غم انگيزي شما را مشتهاست

چند کوبيم آهن سردي ز غي
در دميدن در قفض هين تا بکي

در تنور پر ز آتش در فکند
آن زمان دستارخوان را هوشمند

وقت حيرت نيست حيرت پيش تست
اين زمان در ره در آ چالاک و چست

يوسفي شد در جمال و در دلال
گفتش اکنون رو بده وا گوي حال

دانه گندم تواني خورد و من
عاجزم در دانه خوردن در وطن

باز زاري کرد کاي نيکوخصال
مر مرا در سر مزن در رو ممال

بيست فرزند اين چنين در گور رفت
آتشي در جانشان افتاد تفت

اندر آخر حمزه چون در صف شدي
بي زره سرمست در غزو آمدي

سينه باز و تن برهنه پيش پيش
در فکندي در صف شمشير خويش