ديوان وحشي بافقي

نرسد بادي ازين ره که به پيشش ندوند
کز خداوند خبر چيست در آن وز چه پيام

هر که بگذشت به خاک در دولت اثرت
يافت بر وفق ارادت همه کار و همه کام

کام حاصل نشود وحشي ازين گفت و شنود
در ره فکر منه گام و زبان بند به کام

گرمي مهر تو هردم مي شود در دل ز ياد
تا ز ماه عارضت بنمود خط عنبرين

شد بهار اما چه خوشحالي مرا چون بي قدش
شاخ گل در ديده مي آيد چو ميل آتشين

بلبل از گل در شکايت غنچه خندان از نشاط
گل پريشان زين حکايت بر جبين افکنده چين

غنچه گو دلتنگ شو کو خرده اي دارد به کف
کز نسيمش کيسه پردازيست هر سو در کمين

تا چرا خود را نمي بيند ز نامش سر فراز
رخنه ها در سينه کرد از رشک عينش حرف سين

ز برج عدلش ار خورشيد بر باغ جهان تابد
به بازار آورد گل باغبان در بهمن و آبان

فتاده گرگ را با ميش در ايام او وصلت
صداي نغمه سور است و آواز ني چوپان

مگر با جود او انداخت دريا پنجه در پنجه
وگرنه پوست از بهر چه رفت از پنجه مرجان

به جرم چين ابرويي زند مريخ را گردن
در آن ايوان که دارد قهرمان قهر او ديوان

در آن ميدان که صف بندند گردان دغا پيشه
اجل از جا جهاند رخش و پيش صف دهد جولان

جهاني از زمين آن بادپاي برق سرعت را
که برق و باد را پيشي دهد در پويه سد ميدان

ز خاکش مايه هر چار عنصر در سکون اما
شود آتش به هنگام شتابش اصل چار ارکان

کند کاري که وقتي کشتي نوح نبي کرده
چو در صحراي کين از خون دشمن سرکند توفان

برآري از نيام قهر شمشيري که در آتش
برآرد غسل هر جان کز لباس تن شود عريان

ز آبش قطره اي گر در زلال زندگي افتد
سرا پا زخم گيرد ماهي اندر چشمه حيوان

چو بگشايد خدنگ قهر و راند تيغ کين گردد
از اين يک رخنه اندر سنگ وزان يک رخنه در سندان

در آن ايوان که باشد قابض ارواح بر مسند
کمان او بود حاجب سنان او بود دربان

حسام قهر او را مرگ روز کين بگنجاند
جهان اندر جهان جان در ميان قبضه و يلمان

ز تيغش هر دهن کز پيکر دشمن پديد آيد
نهد در وي ز پيکان پياپي رشته دندان

به نام ايزد چه بستاني در او سد گلبن دولت
ز هر گلبن هزاران غنچه فرمان وي خندان

به حق خود عمل فرماي يعني بگذران از وي
اگر وحشي به گستاخي صفيري زد در اين ميدان

در آن مصاف که باشد اجل سراسيمه
ز گير و دار جوانان و هاي و هوي يلان