ديوان وحشي بافقي

گر ز بزم خرمت بادي وزد در بوستان
آورد گلبن به جاي گل لب پر خنده بار

مي روي اندر سر راه وداعت مرد وزن
پاي در گل مانده اند از آب چشم اشکبار

تو هنوز اندر کنار شهر و اينها در ميان
آه اگر از شهر يک منزل روي اي شهريار

دست از ترياک کوتاه است و جان اندر خطر
پا نهي تاريک شب چون بر در سوراخ مار

هر جماعت در خيالي هر گروه اندر غمي
اين که چون آرام گيرد وان که چون گيرد قرار

مفلسان در غم که ديگر کيسه ها چون پر کنند
اولا وحشي که پر مي کرد سالي چند بار

تا چنين باشد که باشد در شمار شهر و کوي
چون شود بر روي صحرا خيمه اي چند استوار

اي دل تورا نويد که پيدا شدش کليد
آن در که بسته بود به روي تو استوار

جايي رسيده کار که در خاک پاک يزد
حد نيست باد را که کند زور بر غبار

هر پسر را کان پدر باشد به استصواب اوست
هر چه گيتي پرورد در تحت امر اختيار

لطف و قهرش سبزه پرور سازد و گوهر گداز
قطره در قعر سقر ، وندر تک دريا شرار

در طلوع مهرش ار با پرتو خور سردهند
پيش از او آيد به غرب از شرق تا پاي جدار

در خور اوصاف آصف نيست وحشي اين مقال
شو به عجز خويش قائل بر دعا کن اختصار

کوس کين با تو در اين عرصه پر فتنه که زد
که نگرديد علم بر سر او شمع مزار

گو بيا کان و ببين دست گهر بارش را
خيز گو ابر و کف همت او در نظر آر

گر گدايي در هم اندوز و مرقع پوش نيست
از چه رو بر خرقه دوزد درهم و دينار گل

تا ميان بلبل و قمري شود غوغا بلند
مي زند ناخن بهم از باد در گلزار گل

نخل اگر از موم سازي در رياض روضه اش
گردد از نشو و نما سرسبز و آرد بار گل

گر وزد بر شاخ گل باد سموم قهر تو
از دهن آتش دمد در باغ اژدر وار گل

کي تواند چون گل گلشن شود بلبل فريب
گر کشد بر تخته در باغ را نجار گل

غنچه سان سر در گريبان آر وحشي بعد ازين
بگذر از گلزار و با اهل طرب بگذار گل

در گلستان دل افروز جهان ما را بس است
پنبه مرهم که کنديم از دل افکار گل

گر به اندازه قدر تو و صدر تو زيند
کس در ايوان تو برنگذرد از صف نعال

ور شود روز بدانديش تو شب را نايب
همه در شب گذرد تا به گه روز قيام

تن خصم تو چه شهريست که شاهش بکشد
کوچه هاي پر از آشوب در او راه مسام