ديوان وحشي بافقي

شوقيست غالب بر دلم ازنو، به دل جا کرده اي
جانم گرفته در ميان عشق هجوم آورده اي

اي غير ،دل داري تو هم اما دلت را نور کو
در هر مزار افتاده است اينسان چراغ مرده اي

گو مرغ آيي ره بتاب از ما سمندر مشربان
يعني به آتش در شدن نايد ز هر افسرده اي

عشرت در آن سر است که آيد برون از او
هر بامداد چهره به خونابه شسته اي

تو نشسته در مقابل من و سد خيال باطل
که به عالم تخيل به که اتصال داري

به کدام علم يارب به دل تو اندر آيم
که ببينم و بدانم که چه در خيال داري

ني ناله اي نزديک لب ني گريه اي در دل گره
يارب نصيب من مکن اينست اگر آسودگي

سخن هايي که در حق تو سر زد از رقيب من
گرت مي بود دردي سوي او هرگز نمي ديدي

خواه شکر ريز و خواهي زهر در جامم که تو
گر چه زهرم مي چشاني از شکر شيرين تري

وحشي به کار غير اگر شهره اي چه شد
نقد حيات صرف در اين کار کرده اي

بزن بر جانم آن تير نگاه صيد غافل کش
که در شست تغافل بود و رنگين داشت پيکان را

کمان ناز اگر اينست و زور بازوي غمزه
چه جاي دل که روزن مي کند در سينه سندان را

درستي در کدامين کوي دل ماند نمي دانم
که آن مژگان کج مي آزمايد زخم چوگان را

مگر نار خليل است آن رخ رخشان تعالي الله
که در بار است اندر هر شرارش سد گلستان را

چه خوبي اله اله در خور آني که تا باشي
روي اندر عنان بخت فرمان بخش دوران را

پدر گو کج بنه تاج مرصع کاين در شاهي
چو بر تاجي نشيند بر فروزد چار ارکان را

نکردي بي اجازت سيل سر در خانه موري
خواص عدل او همراه اگر مي بود باران را

عجب بحري که چون در جنبش آرد باد اجلالش
کند خلخال ساق عرش موج شوکت و شان را

به جاي دانه در هر رشته سد گوهر کشد خوشه
ز آب جود اگر يک رشحه بخشد کشت دهقان را

به يک تک درنوردد توسن عزم تو صحرايي
که در گام نخستش ره شود کم حد و پايان را

کند کاه سبک در وزن با کوه گران دعوي
اگر از عدل و انصاف تو باشد کفه ميزان را

فکنده کشتيش در قلزم فيض ثناي تو
که سازد موجه او کان گوهر جيب و دامان را

الا تا عاشق و معشوق در هر گفتن و ديدن
کند خاطرنشان خويش سد لطف نمايان را

سپهرت عاشقي بادا که گر چشمت بر او افتد
نويسد در حساب خويشتن سد لطف پنهان را

پا به سر خود منه در ره اين باديه
رهرو(ي) اين راه از شبرو اسرا طلب