ديوان وحشي بافقي

به آواز دف و ني خاکبوس دير مي گويد
بيا خاک در ميخانه باش و کامراني کن

نگه خوبست مستغني زد اما آن نه در هر جا
بود جايي که بايد گفت چشمي بر قفا مي کن

سر و جانست در راهت نه آخر سنگ خاکست اين
به استغنات ميرم گه نگاهي زير پا مي کن

وصلي نمودي اي فلک پوشيده سد هجران در او
تو خود موافق گشته اي کار نفاق کيست اين

ره آوارگي در پيش و از پي ديده حسرت
وداعي نام نه اين را و چشمي بر نگاهم کن

به کنعانم مبر اي بخت من يوسف نمي خواهم
ببرآنجا که کوي اوست در زندان و چاهم کن

تو خوش بيا جولان کنان گو جان ما بر باد رو
اي خاک جان عالمي در عرصه جولان تو

دلا عزم سفر دارم از آن در گفتم آگه شو
اگر با من رفيقي مي روم آماده ره شو

چيست اشاره چون زيم حکم چه مي کند بگو
در بد و نيک عشق من رد و قبول خوي تو

وحشي اگر نه رشک زد دست نگار خويشتن
گريه که مي کند گره در گذر گلوي تو

يک بار نباشد که نيازرده ام از تو
در حيرتم از خود که چه خوش کرده ام از تو

وقتي نگاهي رسم بود از چشم سنگين دل بتان
آن رسم هم منسوخ شد در عهد استغناي تو

چو خواهد بي گناهي را کشد احوال من پرسد
که آن بي خانمان پيدا نشد در صحبت من کو

مگو در بزم او دايم به عيش و عشرتي وحشي
کدامين عيش و عشرت ، مردم از غم ، عشرت من کو

نگاه گرم آتش در حريف انداز مي خواهم
بر اين دل کز محبت سرد شد آتش فشاني کو

سر در نقاب خواب کش اي بلهوس که تو
بي يار زنده اي و نداري حجاب از او

رخنه چو ميفتد به دل بسته نمي شود به گل
گو مژه تر مکن به خون خاک در سراي تو

شعله اي مي بايدم سوزان که ننشيند ز تاب
گر بجوش آيد ز خون گرم سد توفان در او

خانه دل را به دست شحنه اي خواهم کليد
چند بر بالاي هم اسباب سد زندان در او

تند سويم به غضب ديد که برخيز و برو
خسکم در ته پا ريخت که بگريز و برو

منه ز دست چو نرگس پياله خاصه در اين دم
که لاله مي دهد و مي خورد غزاله پياله

تا گرم گردد هر زمان هنگامه اي در کوي تو
طفلان بازي دوست را زنجير اين ديوانه ده

گذشتم از درت بر خاک سد جا چشم تر مانده
ببين کز اشک سرخم سد نشان بر خاک در مانده

به هر کس گفته بي تقريب وحشي عرض حال خود
که در بزمت به اين تقريب يک دم بيشتر مانده

نهاني چند حرفي با تو از احوال خود دارم
در اين انديشه ام کز غير مي ماند نهان يا نه