ديوان وحشي بافقي

نه از سوز محبت بي نصيبم همچو پروانه
که در هر انجمن گرد سر شمع دگر گردم

در آغاز محبت گر وفا کردي چه مي کردم
دل من برده بنياد جفا کردي چه مي کردم

در آن مجلس که او را همدم اغيار مي ديدم
اگر خود را نمي کشتم بسي آزار مي ديدم

در هواي گلشني سد ره چو مرغ بسته بال
کرده ام آهنگ پرواز و بجا افتاده ام

گر نمي پويم ره ديدار عذرم ظاهر است
بسکه در زنجير غم ماندم ز پا افتاده ام

مگو وقتي دل سد پاره اي بودت کجا بردي
کجا بردم ز راه ديده در دامان خود کردم

همچو وحشي نيم بسمل در ميان خاک و خون
مي تپم و آن شوخ پندارد که بازي مي کنم

بزم فراغ آراست دل کو بي محابا غمزه اي
کش من ز راه چشم خود سر در سراي او دهم

دست غم اندر جيب جان پاي نشاط اندر چمن
پيراهنم سد چاک و من گل در گريبان مي کنم

ميسر چون نشد وحشي که بينم خلوت وصلش
به حسرت بر در و ديوار کويش ديدم و رفتم

چو ديدم خوار خود را از در آن بيوفا رفتم
رسد روزي که قدر من بداند حاليا رفتم

بر آن بودم که در راه وفايش عمرها باشم
چو مي ديدم که ازحد مي برد جور و جفا رفتم

ز وحشي بر در او بدترم بلک از سگ کويم
ازين بدتر شوم اينست اگر بخت نژند من

پا به حرمت نه در اين وادي که موسي حد نداشت
گرد نعلين از تجليگاه طور انگيختن

دست کردن در کمر با عشق کاري سهل نيست
فتنه اي نتوان ز بهر خود به زور انگيختن

رسته گلم ز بام و در جاي دگر چرا روم
با گل خود چه مي کنم سبزه باغ ديگران

عزت سگ هست در کوي تو وحشي خود چه کرد
گر چه عاشق خوار مي بايد، چنين خوارم مکن

من آن نيم که بدي سر زند ز ياري من
درآ خوش از در ياري و احتراز مکن

هر کس که آمد غير ما در بزم وصلش يافت جا
ما بر سر راه فنا با خاک يکسان همچنان

رقيبا پر دليري بر سر آن کوي و مي ترسم
که تيغي در غلافست اين طرف يعني که آه من

چه کم مي گردد از حشمت بلاگردان نازم کن
نگاهي چند ناز آلوده در کار نيازم کن

برون آور ز جيبت آن عنايتها که مي داني
کليدي وز در زندان غم اين قفل بازم کن

رو به شهر و ملک خويش آورد هر آواره اي
وحشي بي خان و مان در کوه و صحرا همچنان

غنچه کي خندد به روي بلبل شب زنده دار
گر نيندازد نسيم صبح خود را در ميان

غنچه با مرغ سحر خوان سرگران گرديده بود
از کناري باد صبح انداخت خود را در ميان