ديوان وحشي بافقي

هم رسد روزي که در کار بد آموز افکند
اين گره کامروز افکنده ست بر ابروي خويش

از چشم من به خود نگر و منع کن مرا
بي اختيار اگر نشوي در سجود خويش

در مانده ام به درد دل بي علاج خويش
و ز بد مزاجي دل کودک مزاج خويش

نوش عشرت نيست وحشي در جهان بي نيش غم
آرزوي نوش اگر داري منال از زخم نيش

زمان اول حسن است و هستش فتنه ها درپي
الاهي در امان از فتنه آخر زمان دارش

ماه رخسارش که چون آيينه بودي در صفا
بي صفا گرديد با من بي صفت مي بينمش

آنکه هر دم در ره او مي فکندم خويش را
راه مي گردانم اکنون هر کجا مي بينمش

اينکه دل بستم به مهر عارضش بد بود بد
جان که دادم در هواي او غلط کردم ، غلط

جانب بستان چه مي خواني مرا اي باغبان
با من آن گلپيرهن چون نيست در بستان چه حظ

دل به تنگ آمد مرا وحشي نمي خواهم جهان
از جهان بي او مرا در گوشه حرمان چه حظ

عجب مرغي نه جايي در قفس ني از قفس بيرون
ز دام و دانه و پروازگاه و آشيان فارغ

به شکلي بند و خرسندي به نامي تابه کي وحشي
بيا تا در نوردم گردم از نام و نشان فارغ

روبرو بنشست با هر بي ره و رويي ، دريغ
کرد بي باکانه جا در جمع هر بي باک، حيف

در ميان اشک شادي گم شدم روز وصال
اينچنين روزي که ديدم خويش را گم مي کنم

در نمي گيرد باو نيرنگ سازيهاي ما
گر چه ز افسون آب از آتش برون آورده ايم

من اين کوشش که در تسخير آن خودکام مي کردم
اگر وحشي غزالي بود او را رام مي کردم

گو جراحت کهنه شو ما از علاج آسوده ايم
درد گو ما را بکش در فکر درمان نيستيم

چندي بکوشم در وفا کز من نپوشد راز خود
هم محرم مجلس شوم هم باده پيمايي کنم

تو خفته و من هر شبي در خلوت جان آرمت
دل را نگهباني دهم خود را تماشايي کنم

عجب کيفيتي دارم بلند از عشق و مي ترسم
که چون منصور حرفي گويم و در پاي دار افتم

خلوتي خواهم و در بسته ويک محرم راز
که گشايم سر راز و گله اي چند قديم

هر متاعي را در اين بازار نرخي بسته اند
قند اگر بسيار شد ما نرخ شکر نشکنيم

سد صلا مي زند آن چشم و به اين جرأت شوق
بر در وصل ز انديشه خويش نروم

من بد روز را آن بخت بيدار از کجا باشد
که در کويش شبي چون پاسبانان تا سحر گردم

اگر جز کعبه کوي تو باشد قبله گاه من
الاهي نااميد از سجده آن خاک در گردم