ديوان وحشي بافقي

ندانم چون شود انجام مجلس کان حريف افکن
ميي افکند در ساغر کزان مي بوي خون آمد

مگو وحشي چگونه آمدت اين مهر در سينه
همي دانم که خوب آمد نمي دانم که چون آمد

از چشم پر فن او در يک فريب دادن
از عقل و هوشمندي سد ذوفنون بر آمد

رقابت است که چو در دلي به کينه نشست
کسي نديد که من بعد مهربان شده اند

در ما ز دست آتش و بر عزم رفتن است
چون آه ما زبان خود آتش اثر کنيد

تو به من گذار وحشي که غم تو من بگويم
که تو در حجاب عشقي ز تو گفتگو نيايد

مرد عشق است آنکه گر عالم سپاه غم گرفت
تاخت در ميدان و بر بسياري لشکر نديد

تو رنجه اي زمن و ميل من ولي چکنم
بگو که ناز توام دست در ميان نکند

رسيد بار دگر بار حسن حکم چه باشد
دگر که از نظر افتد که باز در نظر آيد

باورت گر نيست از وحشي که مي سوزد ز تو
چاک در جانش فکن داغ وفاي خود نگر

جا در خور او جز صدف ديده من نيست
گو جاي خود آن گوهر يکدانه نگه دار

هر چيز که جز باده بود گو برو از دست
در دست همين شيشه و پيمانه نگه دار

وحشي ز حرم در قدم دوست قدم نه
حاجي تو برو خشت و گل خانه نگه دار

مست آن ترک به کاشانه من بود امروز
وه چه غوغا که نه در خانه من بود امروز

بي لبت خون دلي بود که دورم مي داد
مي که در ساغر و پيمانه من بود امروز

روي در روي و نگه بر نگه و چشم به چشم
حرف ما و تو چه محتاج زبانست امروز

تا چه ها بر سر و دستار حريفان گذرد
زان مي تند که در رطل گرانست امروز

خنده ات بر خود نيامد پاره اي بر خود بخند
از لب او چشم در راه شکرخندي هنوز

اول عشق و مرا سد نقش حيرت در ضمير
اين خود آغاز است تا خود چيست انجامم هنوز

وحشي اين پيمانه نستاني که زهر است اين نه مي
باورت گر نيست دردي هست در جامم هنوز

چندين سر بي جرم به دار است در آن کو
يک بار سر از ناز به بالا نکند کس

اي سر به خاک تنگ فرو رو ، ترا که گفت
در بند کسر حرمت اين آستانه باش

تن اگر نبود ز نزدکان چو شد گو دور باش
ديده در وصل است پا از بزم گو مهجور باش

در نگاهي کان به هر ماهي کني آنهم ز دور
سهل باشد گو عنايت گونه منظور باش

سيل بي لطفي همين سر در بناي ما مده
خانه ما يا همه ويرانه يا معمور باش