ديوان وحشي بافقي

که مرا در نظرآورد که از غايت ناز
چين برابر و نزد و روي به ديوار نکرد

هيچ سنگين دل بي رحم به غير از تو نبود
که سرود غم من در دل او کار نکرد

تا شود ظاهر که نام ما نرفت از ياد دوست
ياد ما در نامه اي يک بار مي بايست کرد

مي کند فرياد بلبل از کمال شوق باد
غنچه گويا خنده اي در کار بلبل مي کند

زلف او دل برد و کاکل در پي جانست واي
کانچه با جانم نکرد آن زلف، کاکل مي کند

کشت ما را هجر و ياري بر در سلطان وصل
جامه خون بسته ما بر سر چوبي نکرد

ميي در کاسه دارم مايه سد گونه بد مستي
هنوز او مستي خون جگر خوردن نمي داند

ز روي خويشتن هم شرم مي آيد مرا تا کي
کسي بنشيند و از دور در روي کسي بيند

نه مغروري چنانم کشت کز دل چون کشد خنجر
سري پيش افکند در چاک پهلوي کسي بيند

کسي داند که وحشي را چه برق افتاد در خرمن
که داغي بر جگر از تندي خوي کسي بيند

رسيد بار دگر بار حسن حکم چه باشد
دگر که از نظر افتد که باز در نظر آيد

ز سوي مصر به کنعان عجب رهيست که باشد
هنوز قافله در مصر و قاصد و خبر آيد

شوقم گرفت و از در عقلم برون کشيد
يکروزه مهر بين که به عشق و جنون کشيد

جگر تا لب گره از غصه و سد عقده در خاطر
کجا ظاهر کنم وين عقده پنهان که بگشايد

چرا خود را کسي در دام سد بي نسبت اندازد
رود با يک جهان نا اهل طرح صحبت اندازد

نگه دار آب و رنگ خويش اي ياقوت پر قيمت
که بي آبي و بي رنگي خلل در قيمت اندازد

مجال گفت و گو تنگ است ، گو وحشي زبان در کش
همان به کاين نصيحتها به وقت فرصت اندازد

داور دلم در تربيت شاخي برش ناديده کس
تا چون گلي زو بشکفد يا ميوه آن کي رسد

نازم مشام شوق را ورنه صبا گر بگذرد
در مصر بر پيراهني بويش به کنعان کي رسد

سرمه اي خواهم که جز يک رو نبينم ، عشق کو
تا به ميل آتشين در چشم گريانم کشد

درون دل به غير از يار و فکر يار کي گنجد
خيال روي او اينجا در او اغيار کي گنجد

ز حرف و صوت بيرونست راز عشق من با او
رموز عشق وجدانيست در گفتار کي گنجد

من و آزردگي از عشق او حاشا معاذلله
دلي کز مهر پر باشد در او آزار کي گنجد

چه جاي مرهم راحت دل بيمار وحشي را
بجز حسرت در آن دل کز تو شد افکار کي گنجد

بود آهو که صيادش به يک تير افکند در خون
دلي را صيد کردن کوشش بسيار مي خواهد