ديوان وحشي بافقي

به هر ويرانه کانجا وحشي ديوانه جا گيرد
ز هر سو دامني پرسنگ طفلي در کمين دارد

وحشي اين مژگان خون پالا که گرد غم گرفت
ياد آن روزي که در راه کسي جاروب بود

بود چون در کيش خوبي عيب عاشق داشتن
جرم چشم ما چه باشد عرض زيبايي چه بود

طبع تو هيچ خاطر ما در ميان نديد
منع جفا و جور ز بهر خدا چه بود

آرزو بود که هر لحظه به سويت مي تاخت
داشت مي داني و خوش در تک و تاز آمده بود

در کمان ناز آن تيري که من مي خواستم
بود پر ، کش ليک پيکان جگر دوزش نبود

آنکه سد مرغ است در دامش اگر وحشي رمد
گو تصور کن که يک مرغ نو آموزش نبود

کدام از من بهند اين پاک دامان عاشقان تو
قراري داده خواهي بود ما را در خيال خود

ز مستي آنکه مي گويد اناالحق کي خبر دارد
که کرسي زير پا، يا ريسمانش در گلو باشد

نهم در پاي جان بندي که تا جاويد نگريزد
از آن کاکل که من دانم گرم يک تار مو باشد

بدين بي مهري ظاهر مشو نوميد ازو وحشي
چه مي داني توشايد در ته خاطر نکو باشد

ترسم در اين دلهاي شب از سينه آهي سرزند
برقي ز دل بيرون جهد آتش به جايي درزند

مي بي صفا، ني بي نوا ، وقتست اگر در بزم ما
ساقي مي ديگر دهد مطرب رهي ديگر زند

ما را درين زندان غم من بعد نتوان داشتن
بندي مگر بر پانهد، قفلي مگر بر در زند

در گلويم ز تو اين گريه که شد عقده درد
گرهي نيست که از جاي دگر بگشايد

خرم دل آن کس که ز بستان تو آيد
گل در بغل از گشت گلستان تو آيد

رسم کجاست اين ، تو بگو در کدام ملک
دل مي برند و چشم به بالا نمي کنند

دست بر هم سودني دارد کزو خون مي چکد
در کمين صيد صيادي که غافل مي شود

خوش آن عشقي که در کوي جنونم خسروي بخشد
جهان پر لشکر از اشک جهان پيماي من باشد

کجا در بزم او جاي چو من ديوانه اي باشد
مقام همچو من ديوانه اي ، ويرانه اي باشد

به خود دادم قرار صبر بي او يک دو روز اما
از آن ترسم که ناگه روزگاري در ميان افتد

فغان کز دست شد کارم ز هجر و کار سازان را
ز ضعف طالعم هر روز کاري در ميان افتد

خوش آن روزي که چون گويند پيشت حرف مشتاقان
حديث درد من هم از کناري در ميان افتد

کسي کز رشک من محروم از آن پيمان شکن گريد
اگر در بزم او بيند مرا، بر حال من گريد

نگفت يار که داد از که مي زند وحشي
اگر چه بر در او عمرها تظلم کرد