مثنوي معنوي

اي تو در کشتي تن رفته به خواب
آب را ديدي نگر در آب آب

دم مزن تا بشنوي از دم ز نان
آنچ نامد در زبان و در بيان

ليک لطفي قهر در پنهان شده
يا که قهري در دل لطف آمده

زين قبل فرمود احمد در مقال
در زبان پنهان بود حسن رجال

در حديث آمد که دل همچون پريست
در بياباني اسير صرصريست

من نخواهم کان رمه کافر شوند
در ضلالت در گمان بد روند

گفت استر با شتر کاي خوش رفيق
در فراز و شيب و در راه دقيق

تو نه آيي در سر و خوش مي روي
من همي آيم بسر در چون غوي

من همي افتم برو در هر دمي
خواه در خشکي و خواه اندر نمي

چون جنين را در شکم حق جان دهد
جذب اجزا در مزاج او نهد

در نگر در صنعت پاره زني
کو همي دوزد کهن بي سوزني

ديد در ايام آن شيخ فقير
مصحفي در خانه پيري ضرير

گفت در يک خانه گر باشم دو روز
عشق آن مسکن کند در من فروز

باز مي گويم عجب من بي خودم
دست در شاخ خيالي در زدم

از هوس گر از طويله بسکلد
در طويله ديگران سر در کند

در شريعت هست مکروه اي کيا
در امامت پيش کردن کور را

مدحها شد جملگي آميخته
کوزه ها در يک لگن در ريخته

پيش در شد آن دقوقي در نماز
قوم همچون اطلس آمد او طراز

چون قيامت پيش حق صفها زده
در حساب و در مناجات آمده

عمر خود را در چه پايان برده اي
قوت و قوت در چه فاني کرده اي

در قيام اين کفتها دارد رجوع
وز خجالت شد دوتا او در رکوع

و آن جماعت در پي او در قيام
اينت زيبا قوم و بگزيده امام

در دعا ايشان و در زاري و آه
بر فلک زيشان شده دود سياه

مهربان بي رشوتان ياري گران
در مقام سخت و در روز گران

در گوي و در چهي اي قلتبان
دست وا دار از سبال ديگران