ديوان وحشي بافقي

وحشي آمد بر در رد و قبولت حکم چيست
رفت اگر نبود اجازت ور بود رخصت نشست

بنده اي چون من که خواهد از تو قيمت يک نگاه
آورد گر ديگري در بيعش از تقصير کيست

ساختي کارم به يک پرسش که در کارت که بود
سخت پرکاري نمي دانم که استاد تو کيست

گر خروشان نيستي وحشي ز درد بي کسي
چيست اين فرياد و در کنج غم آباد تو کيست

دل را کمند شوق که خواهد گلو فشرد
آن پيچ و تاب تعبيه در تار موي کيست

هر زمان در مجمعي گردي چه داني حال ما
حال تنها گرد، تنها گرد، مي داند که چيست

سال نو آمد غم بيهوده خوردن خوب نيست
مي بخور وحشي خدا داند که در آينده چيست

خنجر کشي که ما ز تو قطع نظر کنيم
کي مي بريم از تو ، ترا در خيال چيست

در صلات عاشقان دوري و تنهاييست رکن
گو قضا کن طاعت خود هر که اينش کيش نيست

انگبين زهر هلاک تست با دوري بساز
اي مگس مرگ تو در نوش است اندر نيش نيست

در حشر چو بينند بدانند که وحشيست
آنرا که تني غرقه به خون هست و کفن نيست

به هر که خواه نشين گر چه اين نه شيوه تست
که از تو در دل ما راه بدگماني نيست

در بيان حال خود وحشي سخن سربسته گفت
نکته دان داند که هر کس محرم اين راز نيست

تا به آخر نفسم ترک تو در خاطر نيست
عشق خود نيست اگر تا نفس آخر نيست

مي رسدت اي پسر بر همه کس ناز کن
حسن و جمال ترا ناز تو در کارهست

در گلستاني چو شاخ گل نمي جنبي ز جا
مي توان دانست کاندر پاي دل خاريت هست

وحشيم من کي مرا وحشت گذارد پيش تو
گر چه مي دانم که در بزم تو گنجاييم هست

جاي خود در بزم خوبان شمعسان چون گرم کرد
آنکه اشک گرم و آه آتش آلودي نداشت

داشت سوداي رخش وحشي به سر، در هر نفس
ليک از آن سودا چه حاصل يکدمش سودي نداشت

پيش دست و قبضه ات ميرم که خوش مردم کش است
در کمان ناز تير دلبري پيوستنت

گرد هر خشم که از تيغ تو در چشم عدوست
ناوک حادثه صف برزده چون مژگان باد

به زير لب حديق تلخ ، کان بيدادگر دارد
بود زهري که بهر کشتن ما در شکر دارد

عتاب آلوده آمد ، باده در سر، دست بر خنجر
کدامين بي گله را ميکشد ديگر چه سر دارد

کسي دارد خبر از اشک و آه گرم من وحشي
که آتش در دل و داغ ندامت بر جگر دارد

تيغ تيز و دل بي رحم چرا داده خدا
جوي خون بر در بيداد روان بايد کرد