مخزن الاسرار نظامي

تازه شد اين آب و نه در جوي تست
نغز شد اين خال و نه بر روي تست

ديوان وحشي بافقي

توام سررشته داري، گر پرم سوي تو معذورم
که در دست اختياري نيست مرغ بند بر پا را

اگر داني چو مرغان در هواي دامگه داري
ز دام خود به صحرا افکني، اول دل ما را

نصيحت اينهمه در پرده ، با آن طور خودرايي
مگر وحشي نمي داند، زبان رمز و ايما را

چند به دل فرو خورم اين تف سينه تاب را
در ته دوزخ افکنم جان پر اضطراب را

با تو اخلاصم دگر شد بسکه ديدم نقض عهد
من که در آتش نگردانم عيار خويش را

گنج صبري بيش ازين در دل به قدر خويش بود
لشکر غم کرد غارت نقد اين گنجينه را

چهره خاک آلود وحشي مي رسد چون گرد باد
از کجا مي آيد اين ديوانه سر در هوا

کي دهد در جلوه گاه دوست عاشق راه غير
دم مزن از عشق اگر ره مي دهي بر ديده خواب

گريه بس کرده ام اي جغد نشين فارغ بال
که خطر نيست در اين خانه ز سيلاب امشب

مگر در من نشان مرگ ظاهر شد که مي بينم
رفيقان را نهاني آستين بر چشم تر امشب

شرر در جان وحشي زد غم آن يار سيمين تن
ز وي غافل مباشيد اي رفيقان تا سحر امشب

نمي دانم که باز اي ابر رحمت بر که مي باري
که بينم در کمينگاه نظر سد ناوک اندازت

ياد او کردم ز جان سد آه درد آلود خاست
خوي گرمش در دلم بگذشت و از دل دود خاست

از سرود درد من در بزم او افتاد شور
ني ز درد من بناليد و فغان از رود خاست

وحشي از من مطلب صبر بسي در غم دوست
اندکي گر بودم صبر ز من بسيار است

پيش از آنروز که ميرم جگرم را بشکاف
تا ببيني که چه خونها ز توام در جگر است

بازم از نو خم ابروي کسي در نظر است
سلخ ماه دگر و غره ماه دگر است

عشق است که سر در قدم ناز نهاده
حسن است که مي گردد و جوياي نياز است

وحشي تو برون مانده اي از سعي کم خويش
ورنه در مقصود به روي همه باز است

عقل را با عشق و عاشق را به سامان دشمنيست
بي خرد وحشي که در انديشه سامان ماست

لطف آمد و تلافي سد ساله مي کند
خشم ارچه کرد هر چه در اين يک دو هفته خواست

وه چه بامست که جاروب کشش ديده من
جان من بنده آن پاي که در خدمت تست

بي زبان مرغي که در کنج قفس دم بسته بود
سد زبان گرديده و سوي گلستان آمدست

آنکه بي ما ديد بزم عيش و در عشرت نشست
گو مهيا شو که مي بايد به سد حيرت نشست