مثنوي معنوي

مر سگي را لقمه ناني ز در
چون رسد بر در همي بندد کمر

جوق جوقي مبتلا ديدي نزار
شسته بر در در اميد و انتظار

جمله اجزا در تحرک در سکون
ناطقان که انا اليه راجعون

تا پري و ديو در شيشه شود
بلک هاروتي به بابل در رود

غير آن که در گريزي در قضا
هيچ حيله ندهدت از وي رها

غم يکي گنجيست و رنج تو چو کان
ليک کي در گيرد اين در کودکان

گام در صحراي دل بايد نهاد
زانک در صحراي گل نبود گشاد

ده چه باشد شيخ واصل ناشده
دست در تقليد و حجت در زده

کام از ذوق توهم خوش کني
در دمي در خيک خود پرش کني

در ميان منعمان رفتي که من
لوت چربي خورده ام در انجمن

بنگر آخر در من و در رنگ من
يک صنم چون من ندارد خود شمن

او هم از نسل شغال ماده زاد
در خم مالي و جاهي در فتاد

چونک بجهد در فتد اندر ميان
در ميان هر دو کوه بي امان

هر که مي آمد بگفتا نيست اين
هين در آ خواجه در آن گوشه نشين

هر پيمبر که در آيد در رحم
نجم او بر چرخ گردد منتجم

باز وحي آمد که در آبش فکن
روي در اوميد دار و مو مکن

در فکن در نيلش و کن اعتماد
من ترا با وي رسانم رو سپيد

در طلب زن دايما تو هر دو دست
که طلب در راه نيکو رهبرست

خاک قارون را چو ماري در کشد
استن حنانه آيد در رشد

مي کشانش در جهاد و در قتال
مردوار الله يجزيک الوصال

تو طمع داري که او را بي جفا
بسته داري در وقار و در وفا

در هزيمت از تو افتادند خلق
در هزيمت کشته شد مردم ز زلق

تو جهان راستان در رفته اي
گرچه در صورت به خاکي خفته اي

رو در افتادن گرفتند از نهيب
غلط غلطان منهزم در هر نشيب

موسي و فرعون در هستي تست
بايد اين دو خصم را در خويش جست