ديوان شمس

برآ برآ هله اي مه که حيف بسيارست
که ديده ها همه گريان و تو در اين گردي

ز تف عشق تو سوزي است در دل آتش کند
هم از هواي تو دارد هوا سبکساري

خموش باش و چو ماهي در آب رو پنهان
بهل تو دعوت عامان چو ز اهل عماني

بده تو ملکت و مال و دلي به دست آور
که دل ضيا دهدت در لحد شب تاري

چو در دل آمد عشق تو و قرار گرفت
نماند صبر و قرارم، تو نيز مي داني

چون غم دل مي خورم، رحم بر دل مي برم
کاي دل مسکين چرا در چنين تاب و تبي

تاج تو بر سر ما نور تو در بر ما
بوي تو رهبر ما گر راه ما نزني

تو آن صدر و بدري که در بر و بحري
هم الياس و خضري و هم جان جاني

منم آن ذره هوا که در اين نور روزنم
سوي روزن از آن روم که تو بالاي روزني

صنما خاک پاي خود تو مرا سرمه وام ده
که نظر در تو خيره شد که تو خورشيدمنظري

گه سيه پوش و عصايي، که منم کالويروس
گه عمامه و نيزه در کف که غريبم عربي

با نه ايني و نه آني، صورت عشقي و بس
با کدامين لشکري و در کدامين موکبي؟

وز در بسته چو برنجي، شيوه کني زود بقنجي؟!
شيوه مکن، قنج رها کن، پست کن آن سر، که بگنجي

خوش بود از جام تو، بيخودي ايم هو کي
در صبوح از نقل تو، نغتدي ايم هو کي

هله خامش مگو صلا، تو که داري بخور هلا
چو درين ظل دولتي ز چه رو در تقلبي؟!

در پيش چوگان قدرگويي شدم بي پا و سر
برگير و با خويشم ببر گر سوي ميدان مي روي

اي دلبر خورشيدرو وي عيسي بيمارجو
اي شاد آن قومي که تو در کوي ايشان مي روي

خود در فسون شيرين لبي مانند داود نبي
آهن چو مومي مي شود بر مي کنيش از آهني

خوش ساعتي کان سرو من سرسبز باشد در چمن
وز باد سودا پيش او چون بيد باشم منثني

آن چشم شوخش را نگر مست از خرابات آمده
در قصد خون عاشقان دامن کمر اندر زده

زين باده شان افسون کنم تا جمله را مجنون کنم
تا تو نيابي عاقلي در حلقه آدم کده

گر من نبينم مستيت آتش زنم در هستيت
باده ت دهم مستت کنم با گير و دار و عربده

مرغت ز خور و هيضه مانده ست در اين بيضه
بيرون شو ازين بيضه تا باز شود پرها

چون مه ما را نباشد در دو عالم شبه و مثل
خاک بر فرق مشبه باد مر اشباه را

عشق او جاهم بس است در هر دو عالم پس دلم
مي بروبد از سراي وهم خود هم جاه را