ديوان شمس

فارغي از چرب و شيرين در حلاوت هاي خود
چرب و شيرين باش از خود ز آنک خوش پالوده اي

چون ز پيش رشته اي در لعل چون آتش بتافت
موج زد درياي گوهر از ميان خاره اي

هشت منظر شد بهشت و هر يکي چون دفتري
هشت دفتر درج بين در رقعه اي رخساره اي

هم دکان شد اين دلم با عشقت اي کان طرب
خوش حريفي يافت او هم در دکان هم کاره اي

ز آفتاب عشق تو ذرات جان ها شد چو ماه
وز سعادت در فلک هر ساعتي استاره اي

نقش تو ناديده و يک يک حکايت مي کند
چون مسيح از نور مريم روح در گهواره اي

پيش شمع نور جان دل هست چون پروانه اي
در شعاع شمع جانان دل گرفته خانه اي

من ز نور پير واله پير در معشوق محو
او چو آيينه يکي رو من دوسر چون شانه اي

دانش و دانا حکيم و حکمت و فرهنگ ما
غرقه بين تو در جمال گلرخي دردانه اي

در رخ جان رنگ او ديدم بپرسيدم از او
سر چنين کرد او که يعني محرم اين نيستي

دوش آمد خواجه اي بر در بگفتش عشق او
سيم و زر داري وليکن مرد زرين نيستي

اين چه چتر است اين که بر ملک ابد برداشتي
يادآوري جهان را ز آنک در سر داشتي

جان همي تابيد از نور جلالت موج موج
ز آنک تو در بحر جان دريا و گوهر داشتي

در يکي جسم طلسم آدمي اندر نهان
اي بسي خورشيد و ماه و چرخ و اختر داشتي

در چنين جسم چو تابوتي ميان خون و خاک
اين شهيد روح را هر لحظه خوشتر داشتي

در دو عالم قاعده نيش است وآنگه ذوق نوش
تو وراي هر دو عالم نوش بي نيش آمدي

دل نبيند آنک باشد جسم و جان را او حجاب
سر ندارد آنک بنهد پا در اين ره سرسري

در دو چشم من نشين اي آن که از من منتري
تا قمر را وانمايم کز قمر روشنتري

اندرآ در باغ تا ناموس گلشن بشکند
ز آنک از صد باغ و گلشن خوشتر و گلشنتري

منگر اندر شور و بدمستي من اي نيک عهد
بنگر آخر در ميي کاندر سرم مي افکني

اول از دست فراقت عاشقان را تي کني
وآنگه اندر پوستشان تا سر همه در زر کني

باده دزديد از لبان دلبر من يک صفت
لاجرم در عشق آن لب جان شده ميخواره اي

چشم مرده وام کرده جان ز بهر عشق او
ز آنک در ديده بديده جان از آن سر پايه اي

يک نفس در پرده عشقش چو جانت غسل کرد
همچو مريم از دمي بيني تو عيسي زاييي

خون ببين در نظم شعرم شعر منگر بهر آنک
ديده و دل را به عشقش هست خون پالاييي