ديوان شمس

با دوست وفا کن که وفا وام الست است
ترسم که بميري و در اين وام بماني

در جمال لم يزل چشم ازل حيران شده
ني فزودي از دو عالم ني ز نفيش کاستي

اي که از الا تو لافيدي بدين زفتي مباش
چشم ها را پاک کن بنگر که هم در لاستي

جان و صد جان خود چه باشد گر کسي قربان کند
در هواي بيخودي و از براي بيخودي

خوش بچر اي گاو عنبربخش نفس مطمئن
در چنين ساحل حلال است ار تو خوش پوزي کني

دردهايي کآدمي را بر در خلقان برد
آن حجاب از اول است و آخر و پايان تويي

هم تويي آن کس که مي گويد تويي والله تويي
گوي و چوگان و نظاره گر در اين ميدان تويي

و آنک منکر مي شود اين را و علت مي نهد
در ميان وسوسه او نفس علت خوان تويي

در يکي کار آن يکي راغب و آن ديگر نفور
تو مخالف کرده اي شان فتنه ايشان تويي

صورت ما خانه ها و روح ما مهمان در آن
نقش و جان ها سايه تو جان آن مهمان تويي

دست احسان بر سر ما نه ز احساني که ما
چشم روشن در تو آويزيم کان احسان تويي

غفلت و بيداري ما در توي بر کار و بس
غفلت ما بي فضولي بر چو خود يقضان تويي

روز درپيچد صفت در ما و تابد تا به شب
شب صفات از ما به تو آيد صفاتستان تويي

روز جمعه کي بود روزي که در جمع توييم
جمع کردي آخر آن را که جدا مي ريختي

درج بد بيگانه اي با آشنا در هر دمم
خون آن بيگانه را بر آشنا مي ريختي

آمد آن ماهي که چون ابر گران در فرقتش
اشک ها چون مشک ها بهر لقا مي ريختي

دلبرا دل را ببر در آب حيوان غوطه ده
آب حيواني کز آن بر انبيا مي ريختي

درکش آن معشوقه بدمست را در بزم ما
کو ز مکر و عشوه ها گوييي که دستانيستي

بي گهان در پيش کردي روح هاي پاک را
اي صحابه عشق را چون مصطفي شاد آمدي

اي که آن رحمت نمودي از پي چندين فراق
مي نگنجم زين طرب در هيچ جا شاد آمدي

جذب او چون آتشي آمد درافکن خود در آب
دفع هر ضدي به ضدي دفع ناري کوثري

اي خر لرزان شده بر روي يخ در زير بار
پوز بردارد به بالا خر که يا رب آخري

ور چو چشم خوني او بودمي من فتنه جوي
در ميان حلقه هاي شور و غوغا بودمي

گر نه موج عشق شمس الدين تبريزي بدي
کو مرا بر مي کشد در قعر دريا بودمي

مي نگنجد جان ما در پوست از شادي تو
کاين جمال جان فزا از بهر ما آورده اي