ديوان شمس

با اين همه در مجلس بنشين و ميا با من
ترسم که ميان ره بگريزي و برگردي

امشب پريان را من تا روز به دلداري
در خوردن و شب گردي خواهم که کنم ياري

بر صورت ما واقف پريان و ز جان غافل
در مکر خدا مانده آن قوم ز اغياري

خواب از شب او مرده شلوار گرو کرده
کس نيست در اين پرده تو پشت کي مي خاري

در حلقه سر اندرکن دل را تو قويتر کن
شاهي است تو باور کن بر کرسي جباري

اندر شکم ماهي دم با کي زند يونس
جز او کي بود مونس در نيم شب تاري

در چشمه سوزن تو خواهي که رود اشتر
اي بسته تو بر اشتر شش تنگ به سرباري

اي بر سر بازارت صد خرقه به زناري
وز روي تو در عالم هر روي به ديواري

من دست زنان بر سر چون حلقه شده بر در
وين طعنه زنان بر من هم يافته بازاري

اي بر سر هر سنگي از لعل لبت نوري
وز شورش زلف تو در هر طرفي سوري

ادريس شد از درسش هر جا که بد ابليسي
در صحبت آن کافر شب گشته چون کافوري

اي دشمن عقل من وي داروي بي هوشي
من خابيه تو در من چون باده همي جوشي

اول تو و آخر تو بيرون تو و در سر تو
هم شاهي و سلطاني هم حاجب و چاووشي

اي رهزن بي خويشان اي مخزن درويشان
يا رب چه خوشند ايشان آن دم که در آغوشي

شمس الحق تبريزي در لخلخه آميزي
اي جان و جهان مي زد اي مه تو که را ماني

در پاي دل افتم من هر روز همي گويم
راز تو شود پنهان گر راز تو نجهاني

در هر قدمي دامي چون شکر و بادامي
زين دام امان يابد جز جان امين يا ني

اي آدم خوکرده با جنت و با حورا
افتاده در اين غربت با رنج و عنا چوني

پيش آي تو دريا را نظاره بکن ما را
باشد که تو هم افتي در مکر شهنشاهي

گه از مي و از شاهد گويم مثل لطفش
وين هر دو کجا گنجد در وحدت اللهي

در کوي کي مي گردي اي خواجه چه مي خواهي
پابسته شدي چون من زان دلبر خرگاهي

کو ره چو در اين آبي کو سجده چو محرابي
ني ظالم و ني تايب ني ذاکر و ني ساهي

زين منزل شش گوشه بي مرکب و بي توشه
بس قافله ره يابد در عالم بي جايي

اين عشق اگر چه او پاک است ز هر صورت
در عشق پديد آيد هر يوسف زيبايي

جان دوش ز سرمستي با عشق تو عهدي کرد
جان بود در آن بيعت با عشق به تنهايي