ديوان شمس

مکن پوشيده از پيري چنين مو در چنين شيري
يکي پيري که علم غيب زير او است باليني

در آن دهليز و ايوانش بيا بنگر تو برهانش
شده هر مرده از جانش يکي ويسي و راميني

دورويي او است بي کينه ازيرا او است آيينه
ز عکس تو در آن سينه نمايد کين و بدرايي

دلا جستيم سرتاسر نديدم در تو جز دلبر
مخوان اي دل مرا کافر اگر گويم که تو اويي

چو رشک ماه و گل گشتي چو در دل ها طمع کشتي
نباشد لايق از حسنت که برگردي ز پيوندي

چرا چون اي حيات جان در اين عالم وطن داري
نباشد خاک ره ناطق ندارد سنگ هشياري

به نزد حسن انس و جن مخدومي شمس الدين
زهي تبريز درياوش که بر هر ابر در باري

اگر آتش شبي در خواب لطف و حلم او ديدي
گلستان ها شدي آتش نکردي ذره اي تيزي

هر آن چشمي که گريان است در عشق دلارامي
بشارت آيدش روزي ز وصل او به پيغامي

حريف عشق پيش آيد چو بيند مر تو را بيخود
کبابي از جگر در کف ز خون دل يکي جامي

وگر چو آفتابي هم روي بر طارم چارم
چو سايه در رکاب تو همي آيم به پنهاني

در آن بحر جلالت ها که آن کشتي همي گردد
چو باشد عاشق او حق که باشد روح روحاني

چه آساني که از شادي ز عاشق هر سر مويي
در آن دريا به رقص اندرشده غلطان و خنداني

نبيند خنده جان را مگر که ديده جان ها
نمايد خدها در جسم آب و خاک ارکاني

تو برهان را چه خواهي کرد که غرق عالم حسي
برو مي چر چو استوران در اين مرعاي شهواني

کز اين جمله اشارت ها هم از کشتي هم از دريا
مکن فهمي مگر در حق آن درياي رباني

بدم دامن کشان تا تو ز من دامن کشيدستي
ز اشک خون همي ريزم در اين دامن نمي آيي

الا اي نور غايب بين در اين ديده نمي تابي
الا اي ناطقه کلي بدين الکن نمي آيي

چو صحراي جمال او براي جان بود مؤمن
چرا در خوف مي باشي چرا مؤمن نمي آيي

دامي که در او عنقا بي پر شود و بي پا
بي رحمت او صعوه زين دام کجا خستي

خامش کن و ساکن شو اي باد سخن گر چه
در جنبش باد دل صد مروحه بايستي

در حيرت تو ماندم از گريه و از خنده
با رفعت تو رستم از رفعت و از پستي

گر خير و شرت باشد ور کر و فرت باشد
ور صد هنرت باشد آخر نه در آن شستي

اي دوست ز شهر ما ناگه به سفر رفتي
ما تلخ شديم و تو در کان شکر رفتي

جان نقش همي خواند مي داند و مي راند
چون رخت نمي ماند در غارت او باري