ديوان شمس

مست و خوشم کن آنگهي رقص و خوشي طلب ز من
در دهنم بنه شکر چون ترشي نمي خوري

ديو شود فرشته اي چون نگري در او تو خوش
اي پرييي که از رخت بوي نمي برد پري

رو تو به کيمياي جان مس وجود خرج کن
تا نشوي از او چو زر در غم نيم پولکي

هر که اسير سر بود دانک برون در بود
خاصه که او بود دوسر هان که قرابه نشکني

در دو جهان بننگرد آنک بدو تو بنگري
خسرو خسروان شود گر به گدا تو نان دهي

مفخر مهر و مشتري در تبريز شمس دين
زنده شود دل قمر گر به قمر قران دهي

ناي براي من کند در شب و روز ناله اي
چنگ براي من کند با غم و سوز زاريي

کي بفشاردي مرا دست غمي و غصه اي
گر تو مرا به عاطفت در بر خود فشاريي

زهره عشق چون بزد پنجه خود در آب و گل
قامت ما چو چنگ شد سينه ما چغانه اي

جان که در آفتاب شد هر گنهي که او کند
برق زد از گناه او هر طرفي کفارتي

شعله آفتاب را بر که و بر زمين است رنگ
نيست بديد در هوا از لطف و طهارتي

اي که غريب آتشي در دل و جان ما زدي
آتش دل مقيم شد تو به سفر چرا شدي

در پي شاه شمس دين تا تبريز مي دوان
لشکر عشق با وي است رو که تو هم ز لشکري

هر بشري که صاف شد در دو جهان ورا دلي
ديد غرض که فقر بد بانگ الست را بلي

اين چه کرامت است اي نقش خيال روي او
با درهاي بسته در خانه جواز مي کني

من که در آن نظاره ام مست و سماع باره ام
ليک سماع هر کسي پاک نباشد از مني

تو حسن خود اگر ديدي که افزونتر ز خورشيدي
چه پژمردي چه پوسيدي در اين زندان غبرايي

چرا در خم اين دنيا چو باده بر نمي جوشي
که تا جوشت برون آرد از اين سرپوش مينايي

ببين حسن خود اي نادان ز تاب جان او تا دان
که مؤمن آينه مؤمن بود در وقت تنهايي

ببيند خاک سر خود درون چهره بستان
که من در دل چه ها دارم ز زيبايي و رعنايي

وگر پرواز عشق تو در اين عالم نمي گنجد
به سوي قاف قربت پر که سيمرغي و عنقايي

در آتش بايدت بودن همه تن همچو خورشيدي
اگر خواهي که عالم را ضيا و نور افزايي

چه افسردي در آن گوشه چرا تو هم نمي گردي
مگر تو فکر منحوسي که جز بر غم نمي گردي

چرا چون حلقه بر درها براي بانگ و آوازي
چرا در حلقه مردان دمي محرم نمي گردي

قلم آن جا نهد دستش که کم بيند در او حرفي
چرا از عشق تصحيحش تو حرفي کم نمي گردي