ديوان شمس

دامن کشانم مي کشد در بتکده عياره اي
من همچو دامن مي دوم اندر پي خون خواره اي

اسرار آن گنج جهان با تو بگويم در نهان
تو مهلتم ده تا که من با خويش آيم پاره اي

روزي ز عکس روي او بردم سبوي تا جوي او
ديدم ز عکس نور او در آب جو استاره اي

رستي ز دام اي مرغ جان در شاخ گل آويختي
جستي ز وسواس جنان و اندر جنان آميختي

اي آن که هستت در سخن مستي مي هاي کهن
دلداريي تلقين بکن مر ترجمان را ساعتي

اي از کفت دريا نمي محروم کردي محرمي
در خواب کن جانا دمي مر پاسبان را ساعتي

عشقت مي بي چون دهد در مي همه افيون نهد
مستت نشاني چون دهد آن بي نشان را ساعتي

جز عشق او در دل مکن تدبير بي حاصل مکن
اندر مکان منزل مکن لا کن مکان را ساعتي

بنگر در اين فرياد کن آخر وفا هم ياد کن
برتاب شاها داد کن اين سو عنان را ساعتي

يک دم بدين سو راي کن جان را تو شکرخاي کن
در ديده ما جاي کن نور عيان را ساعتي

اي نفس شير شيررگ چون يافتي زان عشق تک
انداز تو در پيش سگ اين لوت و خوان را ساعتي

بانکي عجب از آسمان در مي رسد هر ساعتي
مي نشنود آن بانگ را الا که صاحب حالتي

ساقي در اين آخرزمان بگشاد خم آسمان
از روح او را لشکري وز راح او را رايتي

کو شيرمردي در جهان تا شيرگير او شود
شاه و فتي بايد شدن تا باده نوشي يا فتي

آخر چه باشد گر شبي از جان برآري ياربي
بيرون جهي از گور تن و اندرروي در ساحتي

خود پيشتر اجزاي او در سجده همچون شاکران
وز بهر خدمت موج او گه گه نمايد قامتي

چون درشوي در باغ دل مانند گل خوش بو شوي
چون برپري سوي فلک همچون ملک مه رو شوي

سر در زمين چندين مکش سر را برآور شاد کش
تا تازه و خندان و خوش چون شاخ شفتالو شوي

آن نرگس سرمست او و آن طره چون شست او
و آن ساغري در دست او هر چاره بيچاره اي

چنگ از شمال و از يمين اندر بر حوران عين
در گلشني پر ياسمين بر چشمه اي فواره اي

چون آفتاب آسمان مي گرد و جوهر مي فشان
بر تشنگان و خاکيان در عالم غداره اي

مستي چو کشتي و عمد هر لحظه کژمژ مي شود
بر موج ها بر مي زند در قلزمي زخاره اي

گفتا مرا شاه جهان درداد يک ساغر نهان
خود را بديدم ناگهان در شهر جان سياره اي

چون معبرم خيره نگر ني رخنه پيدا و نه در
چون چشمه اي برکرده سر بي معدني از خاره اي

چون نفخ صوري در صور شورنده حشر و حشر
زنجير تو چون طوق زر تشريف هر جباره اي