مثنوي معنوي

گفت شه جلدي مکن در مدح يار
مدح خود در ضمن مدح او ميار

زانک من در امتحان آرم ورا
شرمساري آيدت در ما ورا

اول فکر آخر آمد در عمل
بنيت عالم چنان دان در ازل

ميوه ها در فکر دل اول بود
در عمل ظاهر بآخر مي شود

راه را گم کرد و در ويران فتاد
باز در ويران بر جغدان فتاد

خاک در چشمش زد و از راه برد
در ميان جغد و ويرانش سپرد

کرم در بيخ درخت تن فتاد
بايدش بر کند و در آتش نهاد

زانک در راهست و ره زن بي حدست
آن رهد کو در امان ايزدست

يکسواره مي رود شاه عظيم
در کف طفلان چنين در يتيم

در چه دريا نهان در قطره اي
آفتابي مخفي اندر ذره اي

ساعتي گرگي در آيد در بشر
ساعتي يوسف رخي همچون قمر

دوستان در قصه ذاالنون شدند
سوي زندان و در آن رايي زدند

در جهان بازگونه زين بسيست
در نظرشان گوهري کم از خسيست

در رود در قلب او از راه عقل
نقد او بيند نباشد بند نقل

در درون دل در آيد چون خيال
پيش او مکشوف باشد سر حال

در کف داود کاهن گشت موم
موم چه بود در کف او اي ظلوم

در پيش چون بندگان در ره شود
تا نبايد زو کسي آگه شود

هم درين نحسي بگردان اين نظر
در کسي که کرد نحست در نگر

مکر مي سازند قومي حيله مند
تا که شه را در فقاعي در کنند

چون دل او در رضا آرد عمل
آفتابي دان که آيد در حمل

هين به پشت آن مکن جرم و گناه
که کنم توبه در آيم در پناه

کي چناري کف گشايد در دعا
کي درختي سر فشاند در هوا

دست و پا در حق ما استايش است
در حق پاکي حق آلايش است

چونک موسي اين عتاب از حق شنيد
در بيابان در پي چوپان دويد

هر گيا را کش بود ميل علا
در مزيدست و حيات و در نما