ديوان شمس

جسم و جان با خود نخواهم خانه خمار کو
لايق اين کفر نادر در جهان زنار کو

هر زمان چون مست گردد از نسيم خمر جان
تا در خمخانه مي تازد وليکن بار کو

کبر عاشق بوي کن کان خود به معني خاکيي است
در چنان دريا تکبر يا که ننگ و عار کو

کعبه جان ها نه آن کعبه که چون آن جا رسي
در شب تاريک گويي شمع يا مهتاب کو

در ميان باغ حسنش مي پر اي مرغ ضمير
کايمن آباد است آن جا دام يا مضراب کو

چون ميت پردل کند در بحر دل غوطي خوري
اين ترانه مي زني کاين بحر را پاياب کو

گر تو ترک پخته گويي خام مسکر باشدت
پس تو را در جام سر آثار و بوي خام کو

اي ز رويت تافته در هر زماني نور نو
وي ز نورت نقش بسته هر زماني حور نو

همه امروز چنانيم که سر از پاي ندانيم
همه تا حلق درآييم و در اين حلقه نشست او

چو درآمد آن سمن بر در خانه بسته بهتر
که پرير کرد حيله ز ميان ما بجست او

نه غم و نه غم پرستم ز غم زمانه رستم
که حريف او شدستم که در ستم ببست او

خنک آن جان که رود مست و خرامان بر او
برهد از خر تن در سفر مصدر او

مي رود شمس و قمر هر شب در گور غروب
مي دهدشان فر نو شعشعه گوهر او

در چنين مزبله جان را دو هزاران باغ است
پس چرا ترسد جان از لحد و مقبر او

آنک خون را چو مي ناب غذاي جان کرد
بنگر در تن پرنور و رخ احمر او

به يکي نقش بر اين خاک و بر آن نقش دگر
در بهشت ابدي و شکرستان من و تو

با تو هر جزو جهان باغچه و بستان است
در خزان گر برود رونق بستان تو مرو

شکر آن بهره که ما يافته ايم از در فضل
فرصت ار دست دهد هم بر بهرام بگو

هر ضميري که در او آن شه تشريف دهد
هر سوي باغ بود هر طرفي مجلس و طو

او مگر صورت عشق است و نماند به بشر
خسروان بر در او گشته اياز و قتلو

اي نشسته تو در اين خانه پرنقش و خيال
خيز از اين خانه برو رخت ببر هيچ مگو

عسلي جوشد از آن خم که نه در شش جهت است
پنج انگشت بليسند کنون هر شش از او

شمس تبريز که جان در هوس او بگريست
گشت زيبا و دلارام و لطيف و کش از او

مست ديدي که شکوفه ش همه در است و عقيق
باده اي کو چو اويس قرني دارد بو

بس کن و دفتر گفتار در اين جو افکن
بر لب جوي حيل تخته منه جامه مشو