ديوان شمس

در نيم شبي جسته جمعي که چه دزد آمد
و آن دزد همي گويد دزد آمد و آن دزد او

در وحدت مشتاقي ما جمله يکي باشيم
اما چو به گفت آييم ياري من و ياري تو

چون احمد و بوبکريم در کنج يکي غاري
زيرا که دوي باشد غاري من و غاري تو

سرمست بخسپ اي دل در ظل مسيح خود
آن رفت که مي بوديم زاري من و زاري تو

من غرقه شدم در زر تو سجده کنان اي سر
بي کار نمي شايد کاري من و کاري تو

هر کس که مرا جويد در کوي تو بايد جست
گر ليلي و مجنون است باري من و باري تو

خاموش که خاموشي فخري من و فخري تو
در گفتن و بي صبري عاري من و عاري تو

اي از فر و زيبايي وز خوبي و رعنايي
جان حلقه به گوش تو در حلقه نيايي تو

هر روز برآيي تو بازيب و فر آيي تو
در مجلس سرمستان باشور و شر آيي تو

در خشکي ما بنگر و آن پرده تر برگو
چشم تر ما را بين اي نور بصر برگو

جمع شکران را بين در ما نگران را بين
شيرين نظران را بين هين شرح شکر برگو

در کشتي و دريايي خوش موج و مصفايي
زيري گه و بالايي اي زير و زبر برگو

گر رافضيي باشد از داد علي در ده
ور ز آنک بود سني از عدل عمر برگو

موسي که در اين خشک بيابان به عصايي
صد چشمه روان کرد از اين خاره ما کو

زين پنج حسن ظاهر و زين پنج حسن سر
ده چشمه گشاينده در اين قاره ما کو

از فرقت آن دلبر دردي است در اين دل
آن داروي درد دل و آن چاره ما کو

خوش خرامان مي روي اي جان جان بي من مرو
اي حيات دوستان در بوستان بي من مرو

چند پرسي مر مرا از وحشت و شب هاي هجر
شب کجا ماند بگو در دولت ايام او

وعده هاي خام او در مغز جان جوشان شده
عاشقان پخته بين از وعده هاي خام او

الله الله تو مپرس از باخودان اوصاف مي
تو ببين در چشم مستان لطف هاي عام او

هر کجا تو خشم ديدي کبر را در خشم جو
گر خوشي با اين دو مارت خود برو ضحاک شو

گرد از آن دريا برآمد گرد جسم اولياست
تا نگويي قوم موسي را در اين يم گرد کو

اي صبا بادي که داري در سر از ياري بگو
گر نگويي با کسي با عاشقان باري بگو

هين سبکتر دست درزن در عنان مرکبش
پيش از آن کو برکشاند آن عنان اين است او

دامن گردون پر از در است و مرواريد و لعل
جان هاي عاشقان چون سيل ها غلطان شده