ديوان شمس

همه از عشق بررسته جگرها خسته لب بسته
ولي در گلشن جانشان شقايق هاي تو بر تو

از آن سو در کف حوري شراب صاف انگوري
از اين سو کرده رو بانو به خنده سوي روبانو

در آن باغ خوش اعلوفه سپي پوشان چو اشکوفه
که رستيم از سيه کاري ز مازو رفت آن ما زو

بصيرت ها گشاده هر نظر حيران در آن منظر
دهان پرقند و پرشکر تو خود باقيش را برگو

ببر عقلم ببر هوشم که چون پنبه ست در گوشم
چو گوشم رست از اين پنبه درآيد هاي هوي او

مرا هر دم برانگيزي به سوي شمس تبريزي
بگو در گوش من اي دل چه مي تازي به سوي او

گر آبي خوردم از کوزه خيال تو در او ديدم
وگر يک دم زدم بي تو پشيمانم به جان تو

تو عيد جان قرباني و پيشت عاشقان قربان
بکش در مطبخ خويشم که قربانم به جان تو

گرفتم عشق را در بر کله بنهاده ام از سر
منم محتاج و مي گويم ز بي خويشي دعاي تو

وگر ردت کنند اين ها بنگذارد تو را تنها
درآ در ظل اين دولت که شاه ناگريز است او

بتي دارد در اين پرده بتي زيبا ولي مرده
مکش اندر برش چندين که سرد و زمهرير است او

اگر در تير او باشي دوتا همچون کمان گردي
از او شيري کجا آيد ز خرگوشي اسير است او

دو چشمم خيره در رويت گهي چوگان گهي گويت
تويي حيران تويي چوگان تويي دو چشم روشن تو

چو از افلاک نوراني وصال شاه افتادي
چو آدم اندر اين پستي در اين اقليم ناري تو

الا اي مو سيه پوشي به هنگام طرب وآنگه
سپيدت جامه باشد چون در اين غم سوگواري تو

به نظم و نثر عذر من سمر شد در جهان اکنون
که يک عذرم نپذرفتي چگونه خوش عذاري تو

در اين اوميد پژمرده بپژمردي چو باغ از دي
ز دي بگذر سبک برپر که ني جان بهاري تو

همه فخر و همه دولت براي شاه مي زيبد
چرا در قيد فخري تو چرا دربند عاري تو

الا اي شاه تبريزم در اين درياي خون ريزم
چه باشد گر چو موسي گرد از دريا برآري تو

خريدي هندوي زشتي قبيحي را تو در چادر
تو ساده پوستين بر بوي زهره روي چيني تو

چو شب در خانه آوردي بديدي روش بي چادر
ز رويش ديده بگرفتي ز بويش بستي بيني تو

به سوي باغ وحدت رو کز او شادي همي رويد
که هر جزوت شود خندان اگر در خود حزيني تو

با تو سگ نفس ما روباهي و مکر آرد
که شير سجود آرد در پيش شغال تو

تاريکي ما چه بود در حضرت نور تو
فعل بد ما چه بود با حسن فعال تو

من بي زبر و زيرم در پنجه آن شيرم
ز احوال جهان سيرم ز احوال فلان برگو