ديوان شمس

ديدمش ماري شده او هر زمان در مي فزود
من پشيمان گشته ام زان صنعت و کردار من

عاشقا دو چشم بگشا چارجو در خود ببين
جوي آب و جوي خمر و جوي شير و انگبين

از در دل درشدم امروز ديدم حال او
زردروي و جامه چاک و بي يسار و بي يمين

يا ز الم نشرح روان کن چارجو در سينه ام
جوي آب و جوي خمر و جوي شير و انگبين

و آنک او بوسيد دستش خود چه گويم بهر او
عاقلان دانند کان خود در شرف اولي است آن

تا کتاب جان او اندر غلاف تن بود
گر چه خاص خاص باشد در هنر عامي است آن

آنک جام او بگيرد يک نشانش اين بود
در بيان سر حکمت جان او منشي است آن

در ستايش هاي شمس الدين نباشم مفتتن
تا تو گويي کاين غرض نفي من است از لا و لن

ليک باقي وصف ها بستوده باشي جزو در
شمس حق و دين چو دريا کي شود داخل بدن

رقص کن در عشق جانم اي حريف مهربان
مطربا دف را بکوب و نيست بختت غير از اين

چونک گفتي شمس دين زنهار تو فارغ مشو
کفر باشد در طلب گر زانک گويي غير اين

ز سخن ملول گشتي که کسيت نيست محرم
سبک آينه بيان را تو بگير و در نمد کن

چه خوشي هاي نهان است در آن درد و غمش
که رميدند ز دارو همه درمان طلبان

چون به کوره گذري خوش به زر سرخ نگر
تا در آتش تو ببيني ز حجر خنديدن

نوبهاري است خدا را جز از اين فصل بهار
که در او مرده نماند وثني و نه وثن

تاب رخسار گل و لاله خبر مي دهدم
که چراغي است نهان گشته در اين زير لگن

مدتي هست که ما در طلبش سوخته ايم
شب و روز از طلبش هر طرفي جامه دران

غمزه توست که خوني است در اين گوشه و بس
نرگس توست که ساقي است دهد رطل گران

گرد بر گرد خيالش همه در رقص شوند
وان خيال چو مه تو به ميان چرخ زنان

سخنم مست و دلم مست و خيالات تو مست
همه بر همدگر افتاده و در هم نگران

بنده امر توام خاصه در آن امر که تو
گوييم خيز نظر کن به سوي منظر من

من خمش کردم و در جوي تو افکندم خويش
که ز جوي تو بود رونق شعر تر من

لابه کردم شه خود را پس از اين او گويد
چونک درياش بجوشد در بي پايان بين

تاب رخسار گل و لاله خبر مي دهدم
که چراغي است نهان گشته در اين زير لگن

گفتم که تا به گردن در لطف هات غرقم
قانع نگشت از من دلدار تا به گردن