ديوان شمس

اين خيار و خربزه در راه دور و پاي سست
چون پياده حاج مي آيند اندر کاروان

در چنين مجمع کدو آمد رسن بازي گرفت
از کي ديد آن زو که دادش آن رسن هاي رسان

مي رسد هر جنس مرغي در بهار از گرمسير
همچو مهمان سرسري مي سازد اين جا آشيان

کفر و ايمان دان در اين بيضه سپيد و زرده را
واصل و فارق ميانشان برزخ لايبغيان

گر تو گويي کو درستي کو درستي کو گواه
در شکست من بيان و صد بيان و صد بيان

مي گزيد او آستين را شرمگين در آمدن
بر سر کويي که پوشد جان ها حله بدن

چون درآرد ماه رويي دست خود در گردنت
ترک کن سالوس را تو خويش را بر وي فکن

تا بريزي و برويي آن زمان در باغ او
روي گل بر روي گل هم ياسمن بر ياسمن

درنگر در آسمان وين چرخ سرگردان ببين
حال سرگردان اين بي پا و بي سر ياد کن

تا نه ردي کردمي و ني تردد ني قبول
بودمي بي دام و بي خاشاک در عمان من

گر چو نوني در رکوع و چون قلم اندر سجود
پس تو چون نون و قلم پيوند با مايسطرون

گر ندزديد از تو چيزي دل چرا آويخته ست
چاره نبود دزد را در عاقبت ز آويختن

صورت صنع تو آمد ساعتي در بتکده
گه شمن بت مي شد آن دم گاه بت مي شد شمن

من کجا شعر از کجا ليکن به من در مي دمد
آن يکي ترکي که آيد گويدم هي کيمسن

اين دمي چندي که زد جان تو در سوز و نياز
چون دم عيسي به حضرت زنده و باساز بين

خاک خواري را بمان چون خاک خواري پيشه گير
خاک را از بعد خواري در چمن اعزاز بين

ما مثال موج ها اندر قيام و در سجود
تا بديد آيد نشان از بي نشان اي عاشقان

اين چنين شد وان چنان شد خلق را در حقه کرد
بازرستيم از چنين و از چنان اي عاشقان

اي زيان و اي زيان و اي زيان و اي زيان
هوشياري در ميان بيخودان و مستيان

عيب بيني از چه خيزد خيزد از عقل ملول
تشنه هرگز عيب داند ديد در آب روان

زير جعد زلف مشکش صد قيامت را مقام
در صفاي صحن رويش آفت هر مرد و زن

گفتمش آخر حجابي در ميان ما و دوست
من جمال دوست خواهم کو است مر جان را سکن

آن هماي از بس تعجب سوي آن مه بنگريد
از من او ديوانه تر شد در جمالش مفتتن

عاشق اندر حلقه باشد از همه تن ها چنانک
زيت را و آب را در يک محل تنها شدن

شمس تبريزي به عشقت هر کي او پستي گزيد
همچو عشق تو بود در رفعت و بالا شدن