ديوان شمس

ما را تو کجا يابي گر موي به مو جويي
چون در سر زلف او گشته ست مکان من

در دل صفت کوثر جويي ز مي احمر
دل پر شده از دلبر يا رب که چه جوي است اين

مي گردد آن مسکين ني مهر در او ني کين
که کندن آن فرهاد از چيست جز از شيرين

دل روي سوي جان کرد کاي عاشق و اي پردرد
بر روزن دلبر رو در خانه خود منشين

هم پرده من مي در هم خون دلم مي خور
آخر نه تويي با من شاباش زهي اي من

آن حکم که از هيبت در عرش نمي گنجد
بر پشت زمان مي نه بر روي زمين مي کن

رحم آر بر اين جان که طپان است در اين دام
نشنود مگر گوش تو آواز طپيدن

چشمي است تو را در دل و آن چشم به درد است
پس چيست غم تو بجز آن چشم خليدن

تا چند در اين ابر نهان باشد آن ماه
جان ها به لب آمد هله وقت است نمودن

از درون سو آشنا و از برون بيگانه رو
اين چنين پرمهر دشمن من نديدم در جهان

شاد روزي کاين غزل را من بخوانم پيش عشق
سجده اي آرم بر زمين و جان سپارم در زمان

مرغ جان را عشق گويد ميل داري در قفص
مرغ گويد من تو را خواهم قفص را بردران

بوحسن گو بوالحسن را کو ز بويش مست شد
وان حسن از بو گذشت و قند دارد در دهن

خرقه رقصان از تن است و جسم رقصان است ز جان
گردن جان را ببسته عشق جانان در رسن

اين خوشي چيزي است بي چون کآيد اندر نقش ها
گردد از حقه به حقه در ميان آب و طين

جان به خواب از تن برآيد در خيال آيد بديد
تن شود معزول و عاطل صورتي ديگر مبين

شاد آن مرغي که مهر شب در او محکم نگشت
سوي تبريز آيد او اندر هواي شمس دين

ذره ذره دف زدي و کف زدي در عرس او
گر روا بودي شدن پيدا نهان عاشقان

ذوق عشقت چون ز حد شد خلق آتشخوار شد
همچو اشترمرغ آتش مي خورد در عشق جان

چونک راه ايمن شد از داد بهاران آمدند
سبزه را تيغ برهنه غنچه را در کف سنان

هر کش از معشوق ذوقي نيست الا در فروخت
او نباشد عاشق او باشد به معني قلتبان

برگ ها لرزان چه مي لرزيد وقت شادي است
دام ها در دانه هاي خوش بود اي باغبان

ما ز سرسبزي به روي زرد چند افتاده ايم
در کمين غيب بس تير است پران از کمان

نرگس خيره نگر آخر چه مي بيني به باغ
گفت غمازي کنم پس من نگنجم در ميان

گفت چون دانسته اي از سر من گفتا بدانک
مي نگنجي در خود و خندان نمايي ناردان