ديوان شمس

خيالت مي رود در دل چو عيسي بهر جان بخشي
چنانک وحي رباني به موسي جانب ايمن

بود کان غزل در سوزن نگنجد کاين دمت غزل است
که مي ريسي ز پنبه تن که بافي حله ادکن

چه باشد وحي در تازي به گوش اندر سخن گفتن
دهل مي نشنود گوشت به جهد و جد نوبت زن

بهاري باش تا خوبان به بستان در تو آويزند
که بگريزند اين خوبان ز شکل بارد بهمن

بهار ار نيستي اکنون چو تابستان در آتش رو
که بي آن حسن و بي آن عشق باشد مرد مستهجن

بيا اي شمس تبريزي که سلطاني و خون ريزي
قضا را گو که از بالا جهان را در بلا مفکن

مگر گم شد سر رشته چه شد آن حال بگذشته
که پوشيده نمي ماند در آن حالت سر سوزن

خنک آن دم که فراش فرشنا اندر اين مسجد
در اين قنديل دل ريزد ز زيتون خدا روغن

دلا در بوته آتش درآ مردانه بنشين خوش
که از تأثير اين آتش چنان آيينه شد آهن

چو ابراهيم در آذر درآمد همچو نقد زر
بروييد از رخ آتش سمن زار و گل و سوسن

نشاني هاست در چشمش نشانش کن نشانش کن
ز من بشنو که وقت آمد کشانش کن کشانش کن

از اين نکته منم در خون خدا داند که چونم چون
بيا اي جان روزافزون بيانش کن بيانش کن

برون جه از جهان زوتر درآ در بحر پرگوهر
جهنده ست اين جهان بنگر جهانش کن جهانش کن

وگر روزي در آن خدمت کنم تقصير ناگاهان
شود جان خصم جان من کند اين دل سزاي من

چو يک قطره چشيدم من ز ذوق اندرکشيدم من
يکي رطلي که شد بويش در اين ره ره نماي من

ببين جان هاي آن شيران در آن بيشه ز اجل لرزان
کز آن شير اجل شيران نمي ميزند الا خون

تو معذوري در انکارت که آن جا مي شود حيران
جنيد و شيخ بسطامي شقيق و کرخي و ذاالنون

چه دانم هاي بسيار است ليکن من نمي دانم
که خوردم از دهان بندي در آن دريا کفي افيون

به تلقين گر کني نيت بپرد مرده در ساعت
کفن گردد بر او اطلس ز گورش بردمد نسرين

بکن پي اشتري را کو نيايد در پيت هرگز
به خارستان همي گردد که خار افتاد او را تين

کفن را اندراندازد قوال انداز مستانه
از آن پس مردگان يک يک برون آيند هم در حين

وگر روزي در آن خدمت کنم تقصير چون خامان
شود دل خصم جان من کند هجران سزاي من

منم آن حلقه در گوش و نشسته گوش شمس الدين
دلم پرنيش هجران است بهر نوش شمس الدين

چو آتش هاي عشق او ز عرش و فرش بگذشته ست
در اين آتش ندانم کرد من روپوش شمس الدين

در آغوشم ببيني تو ز آتش تنگ ها ليکن
شود آن آب حيوان از پي آغوش شمس الدين