ديوان شمس

پس دست در انبان کنم خواهنده را سلطان کنم
مر بدر را بدره دهم چون بدر شد مهمان من

ليکن گشاد راه کو ديدار و داد شاه کو
خاصه مرا که سوختم در آرزوي شاه من

تا کي خبرهاي شما واجويم از باد صبا
تا کي خيال ماهتان جويم در آب چاه من

اي داده خاموشانه اي ما را تو از پيمانه اي
هر لحظه نوافسانه اي در خامشي شد نعره زن

اي از بهار روي تو سرسبز گشته عمر من
جان من و جان همه حيران شده در کار من

اي در کنار لطف تو من همچو چنگي بانوا
آهسته تر زن زخمه ها تا نگسلاني تار من

تا نوبهار رحمتت درتافت اندر باغ جان
يا خار در گل ياوه شد يا جمله گل شد خار من

عشق است آن دزدي که او از شحنگان دل مي برد
در خدمت آن دزد بين تو شحنگان بي کران

آواز دادم دوش من کاي خفتگان دزد آمده ست
دزديد او از چابکي در حين زبانم از دهان

گفتم ببندم دست او خود بست او دستان من
گفتم به زندانش کنم او مي نگنجد در جهان

اي آفتابت دايه اي ما در پيت چون سايه اي
اي دايه بي الطاف تو مانديم تنها ني مکن

خورشيد جان همچون شفق در مکتب تو نوسبق
اي بنده ات خاصان حق مخدوم جانم شمس دين

اي بحر اقبال و شرف صد ماه و شاهت در کنف
برداشتم پيش تو کف مخدوم جانم شمس دين

اي هم ملوک و هم ملک در پيشت اي نور فلک
از همدگر مسکينترک مخدوم جانم شمس دين

دل را ز تو حالي دگر در سلطنت قالي دگر
تا پرد از بالي دگر مخدوم جانم شمس دين

گاو و خري گر برود باد ابد در دو جهان
دلبر من دلبر من دلبر من دلبر من

سر کشد و ره نرود ناز کند جو نخورد
جز تل سرگين نبود خدمت او بر در من

شاد دمي کان شه من آيد در خرگه من
باز گشايد به کرم بند قباي دل من

ميوه هر شاخ و شجر هست گواي دل او
روي چو زر اشک چو در هست گواي دل من

رفت دريغا خر من مرد به ناگه خر من
شکر که سرگين خري دور شده ست از در من

مرگ خران سخت بود در حق من بخت بود
زانک چو خر دور شود باشد عيسي بر من

شارق من فارق من از نظر خالق من
شمع کشي ديده کني در نظر و منظر من

سوخته و لاغر تو در طلب گوهر تو
آمده و خيمه زده بر لب دريا دل من

زار و معاف است کنون غرق مصاف است کنون
بر که قاف است کنون در پي عنقا دل من

اي شده استاد امين جز که در آتش منشين
گر چه چنين است و چنين هيچ مياسا دل من