ديوان شمس

ز جلال تو جليلم ز دلال تو دليلم
که من از نسل خليلم که در اين آتش تيزم

بپر اي دل سوي بالا به پر و قوت مولا
که در آن صدر معلا چو تويي نيست ملازم

تو چه پرسي که کدامي تو در اين عشق چه نامي
صنما شاه جهاني ز تو من شاد جهانم

چو از او در تک و تابم ز پيش سخت شتابم
چو مرا برد به نارم دو چو خود بازستانم

جز عشقت نپذيرم جز زلف تو نگيرم
که در اين عهد چو تيرم که بر اين چنگ چو تارم

هله اي شه مخلد تو بگو به ساقي خود
چو کسي ترش درآيد دهدش ز درد در دم

هله تا دوي نباشد کهن و نوي نباشد
که در اين مقام عشرت من از آن جمع فردم

نه در او حسد بماند نه غم جسد بماند
خوش و پاک بازآيد به سوي بساط نردم

هوسي است در سر من که سر بشر ندارم
من از اين هوس چنانم که ز خود خبر ندارم

ز فراق جان من گر ز دو ديده در فشاند
تو گمان مبر که از وي دل پرگهر ندارم

چو نيم سزاي شادي ز خودم مدار بي غم
که در اين ميان هميشه غم توست غمگسارم

دل چه خورده ست عجب دوش که من مخمورم
يا نمکدان کي ديده ست که من در شورم

شور و شر در دو جهان افتد از عنبر و مشک
چونک من دامن مشکين تو پنهان بکشم

در فروبند که ما عاشق اين ميکده ايم
درده آن باده جان را که سبک دل شده ايم

نقل و باده چه کم آيد چو در اين بزم دريم
سرو و سوسن چه کم آيد چو ميان چمنيم

خانه کاين نقش در او هست فرشته برمد
پس کيش من به چنين نقش و نشان بفريبم

بنهان از همه خلقان چه خوش آيين باغي است
که چو گل در چمنش جامه جان بدريدم

خاک چون در کف من زر شود و نقره خام
چون مرا راه زند فتنه گر زر و درم

آن چه خال است بر آن رخ که اگر جلوه کند
زود بيگانه شود در هوسش خال زعم

مثل ناي جماديم و خمش بي لب تو
چه نواها زنم آن دم که دمي در نايم

ساقيا زين همه بگذر بده آن جام شراب
همه را جمله يکي کن که در اين افراديم

اندر اين منزل هر دم حشري گاو آرد
چاره نبود ز سر خر چو در اين پاليزيم

بدر ما راست اگر چه چو هلاليم نزار
صدر ما راست اگر چه که در اين دهليزيم

چونک در مطبخ دل لوت طبق بر طبق است
ما چرا کاسه کش مطبخ هر دون باشيم

روز آن است که خوبان همه در رقص آيند
ما ببنديم دکان ها همه بي کار شويم