مثنوي معنوي

مثنوي در حجم گر بودي چو چرخ
در نگنجيدي درو زين نيم برخ

همچنان کز بيم آدم ديو و دد
در جزاير در رميدند از حسد

سوي گورستان عمر بنهاد رو
در بغل هميان دوان در جست و جو

خرج کردم عمر خود را دم بدم
در دميدم جمله را در زير و بم

اين جهان نفيست در اثبات جو
صورتت صفرست در معنيت جو

قبله حاجت در و دروازه اش
رفته در عالم بجود آوازه اش

جفت بايد بر مثال همدگر
در دو جفت کفش و موزه در نگر

با سگان زين استخوان در چالشي
چون ني اشکم تهي در نالشي

چونک نامحرم در آيد از درم
پرده در پنهان شوند اهل حرم

آنک در جور و جفااش دام ماست
عذر ما چه بود چو او در عذر خاست

اينت خورشيدي نهان در ذره اي
شير نر در پوستين بره اي

هر پيمبر فرد آمد در جهان
فرد بود آن رهنمايش در نهان

چون همه در نااميدي سر زدند
همچو مرغان در دو زانو آمدند

همچو در کان خاک و زر کرد اختلاط
در ميانشان صد بيابان و رباط

همچنانک عقد در در و شبه
مختلط چون ميهمان يک شبه

و آن دگر را در گلو پيدا کند
و آن دگر را در بدن رسوا کند

باز در خم او شود تلخ و حرام
در مقام سرکگي نعم الادام

آن مرايي در صيام و در صلاست
تا گمان آيد که او مست ولاست

در دل مؤمن بگنجم اي عجب
گر مرا جويي در آن دلها طلب

در زمين بوديم و غافل از زمين
غافل از گنجي که در وي بد دفين

صد پدر صد مادر اندر حلم ما
هر نفس زايد در افتد در فنا

در نمد در دوز تو اين کوزه را
تا گشايد شه بهديه روزه را

فهمهاي کهنه کوته نظر
صد خيال بد در آرد در فکر

ريش گاو و بنده غير آمد او
غرقه شد کف در ضعيفي در زد او

لطف عقل خوش نهاد خوش نسب
چون همه تن را در آرد در ادب