ديوان شمس

آهن پولاد و حجر در کف تو موم شود
من که همه موم توام چونک بدين سان نشوم

لذت نامه هاي تو ذوق پيام هاي تو
مي نرود سوي لبم سخت شده ست در برم

اوست نشسته در نظر من به کجا نظر کنم
اوست گرفته شهر دل من به کجا سفر برم

در هوس خيال او همچو خيال گشته ام
وز سر رشک نام او نام رخ قمر برم

در دل هر فغان او چاشني سرشته ام
تا نبري گمان که من سهو و خطاش مي زنم

ساغر مي خيال تو بر کف من نهاد دي
تا بنديدمت در او ميل نشد به ساغرم

اي تو بداده در سحر از کف خويش باده ام
ناز رها کن اي صنم راست بگو که داده ام

چشم بدي که بد مرا حسن تو در حجاب شد
دوختم آن دو چشم را چشم دگر گشاده ام

کمر نابسته در خدمت مرا تاج خرد داد او
تو خود انديشه کن با خود چه بخشد گر بپيوندم

کشيد اين دل گريبانم به سوي کوي آن يارم
در آن کويي که مي خوردم گرو شد کفش و دستارم

مپرس از کشتي و دريا بيا بنگر عجايب ها
که چندين سال من کشتي در اين خشکي همي رانم

دلم پر گشت از مهري که بر چشمت از او مهري
اگر در پيش محرابم وگر کنج خراباتم

به لخت اين دل پاره مگر رحمت شد آواره
مرا فرياد رس آخر که در درياي آفاتم

بتان بس ديده ام جانا وليکن ني چنين زيبا
تويي پيوندم و خويشم کنون در خويش درجستم

شنيدم ز آسمان روزي که دارم از غمت سوزي
ز رفعت هاي سوز او در اين گردش خميدستم

چو سوسن صد زبان دارد جهان در شکر و آزادي
کز آن جان و جهان خورش مزيد اندر مزيدستم

به دست من بجز سيخي از آن تتماج او نامد
ولي چون سيخ سرتيزم در آنچ مستفيدستم

شکوفه چون همي ريزد عقيبش ميوه مي خيزد
بقا در نفي دان که من بديد از نابديدستم

بنال اي يار چون سرنا که سرنا بهر ما نالد
از آن دم ها پرآتش که در سرنا دميدستم

مجو از من سخن ديگر برو در روضه اخضر
از آن حسن و از آن منظر بجو که من خريدستم

مرا جاني در اين قالب وانگه جز توم مذهب
که من از نيستي جانا به عشق تو برون جستم

زهي لطف خيال او که چون در پاش افتادم
قدم هاي خيالش را به آسيب دو لب خستم

جگر خون شد ز صيادي مرا باري در اين وادي
ز صيدم چون نبد شادي شدم من صيد و وارستم

چه کردي آخر اي کودن نشاندي گل در اين گلخن
نرست از گلشنت برگي وليک از خار تو خستم

نخواهم خانه اي در ده نه گاو و گله فربه
وليکن مست سالارم پي سالار مي گردم