ديوان شمس

زان صورت صورت گسل کو منبع جان است و دل
تن ريخته از شرم او بگريخته جان در حرم

من چون شوم کوته نظر در عشق آن بحر گهر
کز ساحل درياي جان آيد بشارت دم به دم

تلوين اين رخسار بين در عشق بي تلوين شهي
گاه از غمش چون زعفران گاه از خجالت چون بقم

من نور پاکم اي پسر نه مشت خاکم مختصر
آخر صدف من نيستم من در شهوار آمدم

اي شمس تبريزي نظر در کل عالم کي کني
کاندر بيابان فنا جان و دل افگار آمدم

چون اين بنا برکنده شد آن گريه هامان خنده شد
چون در بنا بستم نظر آهنگ درباني کنم

در چاه تخمي کاشتن بي عقل را باشد روا
اين جا به داد عقل کل کشت بياباني کنم

تا که فتادم چو صدا ناگه در چنگ غمت
از هوس زخمه تو کم ز يکي تار شدم

چرخ بگرديد بسي تا که چنين چرخ زدم
يار بناليد بسي تا که در اين غار شدم

گفت که تو کشته نه اي در طرب آغشته نه اي
پيش رخ زنده کنش کشته و افکنده شدم

شکر کند کاغذ تو از شکر بي حد تو
کآمد او در بر من با وي ماننده شدم

پرده مکن پرده مدر در سپس پرده مرو
راه بده راه بده يا تو برون آ ز حرم

لاف زنم لاف که تو راست کني لاف مرا
ناز کنم ناز که من در نظرت معتبرم

چه عجب ار خوش خبرم چونک تو کردي خبرم
چه عجب ار خوش نظرم چونک تويي در نظرم

من طلب اندر طلبم تو طرب اندر طربي
آن طربت در طلبم پا زد و برگشت سرم

گر چه در اين شور و شرم غرقه بحر شکرم
گر چه اسير سفرم تازه به بوي وطنم

تا که رگي در تن من جنبد من سوي وطن
باشم پران و دوان اي شه شيرين ذقنم

الحق جانا چه خوشي قوس وفا را تو کشي
در دو جهان ديده بود هيچ کسي چون تو صنم

خسته دام است دلم بر در و بام است دلم
شاهد دل را بکشم سوي خريدار روم

گفت مرا در چه فني کار چرا مي نکني
راه دکانم بنما تا که پس کار روم

چونک من از دست شدم در ره من شيشه منه
ور بنهي پا بنهم هر چه بيابم شکنم

بي تو اگر گل شکنم خار شود در کف من
ور همه خارم ز تو من جمله گل و ياسمنم

دم به دم از خون جگر ساغر خونابه کشم
هر نفسي کوزه خود بر در ساقي شکنم

چونک تويي مير مرا در بر خود گير مرا
خاک تو بادا کلهم دست تو بادا کمرم

عالم اين خاک و هوا گوهر کفر است و فنا
در دل کفر آمده ام تا که به ايمان برسم