مثنوي معنوي

در فغان و جست و جو آن خيره سر
هر طرف پرسان و جويان در بدر

فکر ما تيريست از هو در هوا
در هوا کي پايد آيد تا خدا

در دلش تاويل چون ترجيح يافت
طبع در حيرت سوي گندم شتافت

آنک در هر چه در آيد بشکند
هر درخت از بيخ و بن او بر کند

چونک در چه بنگريدند اندر آب
اندر آب از شير و او در تافت تاب

در فتاد اندر چهي کو کنده بود
زانک ظلمش در سرش آينده بود

گر ضعيفي در زمين خواهد امان
غلغل افتد در سپاه آسمان

مرد گفتش کاي اميرالمؤمنين
جان ز بالا چون در آمد در زمين

باز در گوشش دمد نکته مخوف
در رخ خورشيد افتد صد کسوف

هست بيرون قطره خرد و بزرگ
در صدف آن در خردست و سترگ

نان چو در سفره ست باشد آن جماد
در تن مردم شود او روح شاد

گفت مي شايد که من در اشتياق
جان دهم اينجا بميرم در فراق

لامکاني نه که در فهم آيدت
هر دمي در وي خيالي زايدت

بل مکان و لامکان در حکم او
همچو در حکم بهشتي چار جو

در تو نمروديست آتش در مرو
رفت خواهي اول ابراهيم شو

ساحران چون حق او بشناختند
دست و پا در جرم آن در باختند

باقيان هم در حرف هم در مقال
تابع استاد و محتاج مثال

گر ز پشت آدمي وز صلب او
در طلب مي باش هم در طلب او

اي حيات عاشقان در مردگي
دل نيابي جز که در دل بردگي

باده در جوشش گداي جوش ماست
چرخ در گردش گداي هوش ماست

آن اثر مي ماندت در اندرون
در مديح اين حالتت هست آزمون

گر در آيد در عدم يا صد عدم
چون بخوانيش او کند از سر قدم

در خزان آن صد هزاران شاخ و برگ
از هزيمت رفته در درياي مرگ

همچو اسرافيل کآوازش بفن
مردگان را جان در آرد در بدن

آدمي کو مي نگنجد در جهان
در سر خاري همي گردد نهان