ديوان شمس

دفتري از سحر مطلق پيش چشمش باز بود
گردشي از گردش او در دل هر بي قرار

هر درخت و هر گياهي در چمن رقصان شده
ليک اندر چشم عامه بسته بود و برقرار

بي شمار حرف ها اين نطق در دل بين که چيست
ساده رنگي نيست شکلي آمده از اصل کار

سايه شاديست غم غم در پي شادي دود
ترک شادي کن که اين دو نسکلد از همدگر

در پي روزست شب و اندر پي شاديست غم
چون بديدي روز دان کز شب نتان کردن حذر

مي ستاني از خسان تا وادهي ده چارده
در هواي شاهدي و لقمه اي اي بي حضور

لقمه ات مردار آمد شاهدت هم مرده اي
در ميان اين دو مرده چون نمي باشي نفور

گر چه پير کهنه اي در حکمت و ذوق و صفا
از شراب صاف ما هستي تو پيرا دور دور

گر چه اندر بزم شاهان تو بدي سرده وليک
چون در اين بزم اندرآيي باشي اين جا دور دور

تو شنيدي قرب موسي طور سينا نور حق
در حضور خضر بود آن طور سينا دور دور

شمس دين بر دل مقيم و شمس دين بر جان کريم
شمس دين در يتيم و شمس دين نقد عيار

چون ز عقل و جان و دل برخاستي بيرون شدي
اين يقين و اين عيان هم در گمانست اي پسر

عشق را از من مپرس از کس مپرس از عشق پرس
عشق در گفتن چو ابر درفشانست اي پسر

هين دهان بربند و خامش کن از اين پس چون صدف
کاين زيانت در حقيقت خصم جانست اي پسر

هله برجه هله برجه که ز خورشيد سفر به
قدم از خانه به در نه همگان را به سفر بر

همه مست و خوش شکفته رمضان ز ياد رفته
به وثاق ساقي خود بزديم حلقه بر در

لطف ها کرده اي امروز دو تا کن آن را
چونک در چنگ نيايي تو دوتا اوليتر

چون خرد ماند و دل با من اي خواجه بهل
ماه و خورشيد که ديدست در اعضاي بشر

رحمتي کن تو بر آن مرغ که در دام افتاد
که ندارد چو تو شاهنشه بي چون دگر

نيست را هست گمان برده اي از ظلمت چشم
چشمت از خاک در شاه شود خوب و منير

بانگ بلبل شنو اي گوش بهل نعره خر
در گلستان نگر اي چشم و پي خار مگير

شمس تبريز در آن صبح که تو درتابي
روز روشن شود از روي چو ماهت شب تار

باز در حين ببرد از بر همسايه گرو
بخورد بامي و چنگي همه با خمر و خمار

پر ده آن جام مي را ساقيا بار ديگر
نيست در دين و دنيا همچو تو يار ديگر

بحر از اين روي جوشد مرغ از اين رو خروشد
تا در اين دام افتد هر دم آشکار ديگر