ديوان شمس

ابليس ز لطف تو اوميد نمي برد
هر دم ز تو مي تابد در وي املي ديگر

بر روي زمين جان را چون رو شرف و نوري
در زير زمين تن را چون تخم اجلي ديگر

تا چند غزل ها را در صورت و حرف آري
بي صورت و حرف از جان بشنو غزلي ديگر

اي بر در و بام تو از لذت جام تو
جان ها به صبوح آيند من از همگان زوتر

من در تو نظر کرده تو چشم بدزديده
زان ناز و کرشم تو صد فتنه و شور و شر

ناگه ز جمال تو يک برق برون جسته
تا محو شد اين خانه هم بام فنا هم در

گفتا که تو را اين عشق در صبر دهد رنگي
شايسته آن گردي هم ناظر و هم منظر

چو در دست تو باشيم ندانيم سر از پاي
چو سرمست تو باشيم بيفتد سر و دستار

اي عاشق بيچاره شده زار به زر بر
گويي که نزد مرگ تو را حلقه به در بر

بس چند کني عشوه تو در محفل کوران
بس چند زني نعره تو بر مسمع کر بر

آفتابا شرم دار از روي او در ابر رو
ماه تابان از چنان رخ الحذار و الحذار

اي که در خوابت نديده آدم و ذريتش
از کي پرسم وصف حسنت از همه پرسيده گير

چونک ابر هجر تو ماه تو را پوشيده کرد
صد هزاران در و گوهر بر سرم باريده گير

ور جهان در عشق تو بدگوي من شد باک نيست
صد دروغ و افترا بر صادقي بافيده گير

ديده بيناي مطلق در ميان خلق و حق
از همه خلقش گزير و بر همه فرمان گزار

وارهان مر فاخران فقر را از ننگ جان
در ره نقاش بشکن جمله اين نقش و نگار

فقر را در نور يزدان جو مجو اندر پلاس
هر برهنه مرد بودي مرد بودي نيز سير

در فراق شمس تبريزي از آن کاهيد تن
تا فزايد جان ها را جان فزايي سير سير

سوز اگر از روح خواهي خواجه کم کن لقمه را
گوز اگر مفتوح خواهي کاسه را در پيش گير

بي تو هستم چون زمستان خلق از من در عذاب
با تو هستم چون گلستان خوي من خوي بهار

آب بد را چيست درمان باز در جيحون شدن
خوي بد را چيست درمان بازديدن روي يار

آب جان محبوس مي بينم در اين گرداب تن
خاک را بر مي کنم تا ره کنم سوي بحار

دست زهره در حني او کي سلحشوري کند
مرغ خاکي را به موج و غره دريا چه کار

قوم رندانيم در کنج خرابات فنا
خواجه ما را با جهاز و مخزن و کالا چه کار

عاشقان بوالعجب تا کشته تر خود زنده تر
در جهان عشق باقي مرگ را حاشا چه کار