ديوان شمس

اين دم عيسي به لطف عمر ابد مي دهد
عمر ابد تازه کرد در دم عمر قديد

چو شمس مفخر تبريز ماه نو بنمايد
در آن نمايش موزون ز کار و بار چه باشد

که در سرم ز شرابش نه چشم ماند نه خوابش
به دست ساقي نابش مگر سرم چو کدو شد

دل از ديار خلايق بشد به شهر حقايق
خداي داند کاين دل در آن ديار چه مي شد

هزار بلبل مست و هزار عاشق بي دل
در آن مقام تحير ز روي يار چه مي شد

فروکشم به نمد در چو آينه رخ فکرت
چو آينه بنمايم کي رام شد کي حرون شد

بيار آن سخناني که هر يکيست چو جاني
نهان مکن تو در اين شب چراغ را که نشايد

مبند آن در خانه به صوفيان نظري کن
مخور به رنج به تنها بگو صلا که نشايد

علف مده حس خود را در اين مکان ز بتان
که حس چو گشت مکاني به لامکان نرسد

دهان چو بستي از اين سوي آن طرف بگشا
که هاي هوي تو در جو لامکان باشد

چراغ عقل در اين خانه نور مي ندهد
ز پيچ پيچ که دارد لهب ز ياغي باد

هر آنک در کفش آيد چو ابر مي گريد
هر آنک دور شد از وي چو برف مي فسرد

چو باد در سر بيد افتد و شود رقصان
خداي داند کو با هوا چه ها گويد

هزار جان مقدس فداي روي تو باد
که در جهان چو تو خوبي کسي نديد و نزاد

ز بس که سينه ما سوخت در وفا جستن
ز شرم ما عرق از صورت وفا بگشاد

ز شادي و ز فرح در جهان نمي گنجد
دلي که چون تو دلارام خوش لقا دارد

فزون از آن نبود کش کشد به استسقا
در آن زمان دل و جان عاشق سقا دارد

زمين ببسته دهان تاسه مه که مي داند
که هر زمين به درون در نهان چه ها دارد

ز شادي و ز فرح در جهان نمي گنجد
که چون تو يار دلارام خوش لقا دارد

برو ز عشق نبردي تو بوي در همه عمر
نه عشق داري عقليست اين به خود خرسند

شکست جمله بتان را شب و بماند خدا
که نيست در کرم او را قرين و کفو احد

وجود چيست و عدم چيست کاه و که چه بود
شه اي عبارت از در برون ز بام فرود

هر آن نوي که رسد سوي تو قديد شود
چو آب پاک که در تن رود پليد شود

هر آنک صدر رها کرد و خاک اين در شد
هزار قفل گران را دلش کليد شود

هزار شير تو را بنده اند چه بود گاو
هزار تاج زر آمد چه در غم کمريد