ديوان شمس

مي شمرد از شه نشان ها ليک نامش مي نگفت
در درون ظلمت شب اندر آن گفت و شنود

بانگ کردش هاتفي تو نام آن کس ياد کن
غم مخور از هيچ کس در ذکر نامش اي عنود

دل نمي يارست نامش گفتن و در بسته ماند
تا سحرگه روز شد خورشيد ناگه رو نمود

چون شدم بي هوش آنگه نقش شد بر روي او
نام آن مخدوم شمس الدين در آن درياي جود

تو از آن روز که زادي هدف نعمت و دادي
نه کليد در روزي دل طرار تو دارد

غم چون دزد که در دل همه شب دارد منزل
به کف شحنه وصلش به سر دار برآمد

مبر اميد که عمرم بشد و يار نيامد
بگه آيد وي و بي گه نه همه در سحر آيد

تو مراقب شو و آگه گه و بي گاه که ناگه
مثل کحل عزيزي شه ما در بصر آيد

چو در اين چشم درآيد شود اين چشم چو دريا
چو به دريا نگرد از همه آبش گهر آيد

چو نظر کني به بالا سوي آسمان اعلا
دو هزار در ز رحمت ز بهشت باز گردد

هله ساقيا سبکتر ز درون ببند آن در
تو بگو به هر کي آيد که سر شما ندارد

هله من خموش کردم برسان دعا و خدمت
چه کند کسي که در کف بجز از دعا ندارد

نه که هر چه در جهانست نه که عشق جان آنست
جز عشق هر چه بيني همه جاودان نماند

تو ز لوح دل فروخوان به تمامي اين غزل را
منگر تو در زبانم که لب و زبان نماند

به ميان دل خيال مه دلگشا درآمد
چو نه راه بود و ني در عجب از کجا درآمد

بت و بت پرست و مؤمن همه در سجود رفتند
چو بدان جمال و خوبي بت خوش لقا درآمد

همه خانه ها که آمد در آن به سوي دريا
چو فزود موج دريا همه خانه ها درآمد

هله هش دار که در شهر دو سه طرارند
که به تدبير کلاه از سر مه بردارند

همه از کار از آن روي معطل شده اند
چو از آن سر نگري موي به مو در کارند

بي کليديست که چون حلقه ز در بيرونند
ور نه هر جزو از آن نقده کل انبارند

نه به يک بار نشايد در احسان بستن
صافي ار مي ندهي کم ز يکي جرعه درد

همه انواع خوشي حق به يکي حجره نهاد
هيچ کس بي تو در آن حجره ره راست نبرد

خون ما در تن ما آب حياتست و خوش است
چون برون آيد از جاي ببينش همه ارد

مفسران آب سخن را و از آن چشمه ميار
تا وي اطلس بود آن سوي و در اين جانب برد

آنچ از عشق کشيد اين دل من که نکشيد
و آنچ در آتش کرد اين دل من عود نکرد