مثنوي معنوي

بحر تلخ و بحر شيرين در جهان
در ميانشان برزخ لا يبغيان

در هزاران لقمه يک خاشاک خرد
چون در آمد حس زنده پي ببرد

کو چه آميزد ز اغراض نهان
در عبادتها و در اخلاص جان

وز صفيري باز دام اندر کشي
جمله را در داد و در داور کشي

ور حسد گيرد ترا در ره گلو
در حسد ابليس را باشد غلو

در يکي گفته کزين دو بر گذر
بت بود هر چه بگنجد در نظر

در يکي گفته که آنچت داد حق
بر تو شيرين کرد در ايجاد حق

بر تو آسان کرد و خوش آن را بگير
خويشتن را در ميفکن در زحير

در يکي گفته که استادي طلب
عاقبت بيني نيابي در حسب

گفت حجتهاي خود کوته کنيد
پند را در جان و در دل ره کنيد

انبيا در کار دنيا جبري اند
کافران در کار عقبي جبري اند

تا به زير چرخ ناري چون حطب
من نسوزم در عنا و در عطب

در معاني قسمت و اعداد نيست
در معاني تجزيه و افراد نيست

دل ترا در کوي اهل دل کشد
تن ترا در حبس آب و گل کشد

طفل ازو بستد در آتش در فکند
زن بترسيد و دل از ايمان بکند

آنچ مي ماليد در روي کسان
جمع شد در چهره آن ناکس آن

من ز سگ کم نيستم در بندگي
کم ز ترکي نيست حق در زندگي

مردم نفس از درونم در کمين
از همه مردم بتر در مکر و کين

چون فضولي گشت و دست و پا نمود
در عنا افتاد و در کور و کبود

جبر تو خفتن بود در ره مخسپ
تا نبيني آن در و درگه مخسپ

نام و ناموس ملک را در شکست
کوري آنکس که در حق درشکست

گر چه پنهان خار در آبست پست
چونک در تو مي خلد داني که هست

بعد از آن گفتند کاي خرگوش چست
در ميان آر آنچ در ادراک تست

وانک پايش در ره کوشش شکست
در رسيد او را براق و بر نشست

گر ترا اشکال آيد در نظر
پس تو شک داري در انشق القمر