ديوان شمس

از عشق تاجداران در چرخ او چو باران
آن جا قبا چه باشد اي خوش کمر به رقص آ

در دست جام باده آمد بتم پياده
گر نيستي تو ماده زان شاه نر به رقص آ

در واقعه بديدم کز قند تو چشيدم
با آن نشان که گفتي اين بوسه نام زد را

بشکن سبو و کوزه اي ميرآب جان ها
تا وا شود چو کاسه در پيش تو دهان ها

گر بحر مي بريزي ما سير و پر نگرديم
زيرا نگون نهادي در سر کدوي ما را

سيلي خورند چون دف در عشق فخرجويان
زخمه به چنگ آور مي زن سه توي ما را

زان روز ما و ياران در راه عهد کرديم
پنهان کنيم سر را پيش افکنيم سر را

خورشيد و ماه و اختر رقصان بگرد چنبر
ما در ميان رقصيم رقصان کن آن ميان را

روز از سفر به فاقه و شب ها قرار ني
در عشق حج کعبه و ديدار مصطفا

ما شير از او خوريم و همه در پيش پريم
گر شرق و غرب تازد ور جانب سما

ما همچو آب در گل و ريحان روان شويم
تا خاک هاي تشنه ز ما بر دهد گيا

کان جا در آتش است سه نعل از براي تو
وان جا به گوش تست دل خويش و اقربا

هر چار عنصرند در اين جوش همچو ديک
ني نار برقرار و نه خاک و نم هوا

گه خاک در لباس گيا رفت از هوس
گه آب خود هوا شد از بهر اين ولا

دريا به جوش از تو که بي مثل گوهري
کهسار در خروش که اي يار غار ما

چند گريزي ز ما چند روي جا به جا
جان تو در دست ماست همچو گلوي عصا

مرده دل و مرده جو چون پسر مرده شو
از کفن مرده ايست در تن تو آن قبا

جغد نه اي بلبلي از چه در اين منزلي
باغ و چمن را چه شد سبزه و سرو و صبا

اي همه خوبي تو را پس تو کرايي که را
اي گل در باغ ما پس تو کجايي کجا

سرو اگر سر کشيد در قد تو کي رسيد
نرگس اگر چشم داشت هيچ نديد او تو را

عمر اواني ست و وصل شربت صافي در آن
بي تو چه کار آيدم رنج اواني مرا

خم که در او باده نيست هست خم از باد پر
خم پر از باد کي سرخ کند روي ها

هست تهي خارها نيست در او بوي گل
کور بجويد ز خار لطف گل و بوي ها

بماند نيم غزل در دهان و ناگفته
ولي دريغ که گم کرده ام سر و پا را

تو جامه گرد کني تا ز آب تر نشود
هزار غوطه تو را خوردني ست در دريا