ديوان شمس

هر زمان شهره بتي بيني که از هر گوشه اي
جام مي را مي دهد در دست بادستان ما

تا تو باشي در عزيزي ها به بند خود دري
مي کند اي سخت جان خاکي خوارت ساقيا

بيخودي از مي بگير و از خودي رو بر کنار
تا بگيرد در کنار خويش يارت ساقيا

تو شوي از دست بيني عيش خود را بر کنار
چون بگيرد در بر سيمين کنارت ساقيا

صد هزاران همچو ما در حسن او حيران شود
کاندر آن جا گم شود جان و دل حيران ما

در دهان عقل ريزد خون او را بردوام
تا رهاند روح را از دام و از دستان ما

شاه ما دستي بزد بشکست آن در را چنانک
چشم کس ديگر نبيند بند يا اغلاق را

پاره هاي آن در بشکسته سبز و تازه شد
کآنچ دست شه برآمد نيست مر احراق را

جان به پيشش در سجود از خاک ره بد بيشتر
عقل ديوانه شده نعره زنان که مرحبا

باز دست همدگر بگرفته آن هندو و ترک
هر دو در رو مي فتادند پيش آن مه روي ما

مر تو را جايي برد آن موج دريا در فنا
درربايد جانت را او از سزا و ناسزا

درربودي از زمين يک مشت گل يک مشت گل
در ميان آن گلم بيا بيا بيا بيا

درربودي از زمين يک مشت گل يک مشت گل
در ميان آن گلم باري بيا رويي نما

امتزاج روح ها در وقت صلح و جنگ ها
با کسي بايد که روحش هست صافي صفا

چون تغيير هست در جان وقت جنگ و آشتي
آن نه يک روحست تنها بلک گشتستند جدا

اين همه بازيچه گردد چون رسيدي در کسي
کش سما سجده اش برد وان عرش گويد مرحبا

زر و سيم و در و گوهر نه که سنگيست مزور
ز پي سنگ کشيدن چو خري ساخته جان را

سوي آن چشم نظر کن که بود مست تجلي
که در آن چشم بيابي گهر عين و عيان را

تو در آن سايه بنه سر که شجر را کند اخضر
که بدان جاست مجاري همگي امن و امان را

چه عروسيست در جان که جهان ز عکس رويش
چو دو دست نوعروسان تر و پرنگار بادا

جز از اين چند سخن در دل رنجور بماند
تا نبيند رخ خوب تو نگويد به خدا

لنگ رو چونک در اين کوي همه لنگانند
لته بر پاي بپيچ و کژ و مژ کن سر و پا

از بس که ريخت جرعه بر خاک ما ز بالا
هر ذره خاک ما را آورد در علالا

اين خنده هاي خلقان برقيست دم بريده
جز خنده اي که باشد در جان ز رب اعلا

در کاسه هاي شاهان جز کاسه شست ما ني
هر خام درنيابد اين کاسه را و نان را